Blogs e axenda pública

Estes días andamos facendo avaliación da experiencia dos blogs. E ás veces toca defender por qué pode ser unha ferramenta moi potente para a asociación e debemos avanzar no seu uso.

O primeiro impulso é tratar de explicalo por reaccción: xa que non temos unha televisión, xa que non temos un periódico, xa que non temos unha radio, … teñamos blogs e páxina web para comunicar. Pero ésta non é unha estratexia adecuada, xa que obvia o obvio: que os tempos están cambiando.

Por isto, trato de explica-las vantaxes dos blogs dende dous eixos: a creación de redes e a configuración dunha axenda pública de debate.

Ó respecto da configuración da axenda pública de debate di Marta Garrich:

… cómo la primera tarea de cualquier visión alternativa al discurso oficial está en el campo de esta última. es a menudo frustrante tener que discutir una agenda cuyos temas son meras distracciones…

A primeira tarefa dun activista é crear discurso. Configurar unha serie de temas sobre os que falar e o enfoque que se lle da. A axenda.

Non vos descubro nada novo de momento. A creación de axenda é un obxectivo fundamental nas campañas. A novidade reside en que ata o de agora o anterior facíase con xornadas, congresos, espacios informais, etc. Ben. Pois xa temos os blogs. A día de hoxe non existe ningunha outra ferramenta tan eficiente de crear discurso dende abaixo, fóra dos mass media. Polo demáis estamos vendo cómo incluso é máis eficiente que éstes últimos. Máis eficiente, non máis eficaz a día de hoxe.

Unha vez tecida a identidade, toca tecer rede. Crear unha rede de persoas que falen e se preocupen por eses temas. O xerme do cambio.

Para rematar o post, e o máis interesante para teorizar sobre os blogs e axenda pública, déixovos tres enlaces onde fun desgranando as miñas ideas sobre o lugar do que partimos:

Globalización: 3 apuntes e 1 conclusión

APUNTE #1 JOSEPH STIGLITZ

Levántome este domingo con café e sen presa descubro o artigo de Stiglitz: Para que la globalización funcione.

E penso, condenso a idea de que a globalizaciónentendida como o proceso de mundialización dos asuntos que nos afectan: a aldea global– deriva da movilidade das persoas e o capital, así como da ubicuidade da información. Que este proceso cambia os eixos de pensamento e fainos antiguos, inservibles para entende-lo novo mundo. Que ten vantaxes e inconvenientes.

Ben é certo que ata o de agora, só o capital non ten fronteiras. Sí aínda as teñen as persoas. E hai algo que non funciona cando o 80% da riqueza está en mans do 20% da poboación. Como ben di Stiglitz:

La necesidad de organizaciones internacionales como el Fondo Monetario Internacional, el Banco Mundial y la Organización Mundial de Comercio nunca ha sido tan grande, y la confianza en estas instituciones rara vez ha sido tan escasa.

Venme entón á mente o APUNTE #2 Jenifer Gobierno…

O libro de Max Barry: Jennifer Gobierno (extracto [PDF]), onde se narra a crise que provoca unha campaña de márketing agresiva nun mundo onde todo está privatizado. Incluso a policía e o goberno, que só actúan si algún cidadá se pode facer cargo dos seus gastos. Non existen os entes reguladores nin os impostos. O paraíso do libre mercado. Entón penso que nos fan falla entes reguladores, de gobernabilidade mundial. Que teñan a capacidade de tomar decisións.
Pero vexo a situación complicada a medio plazo… APUNTE #3 Los bárbaros a las puertas

Nestes días está o Fondo Monetario Internacional reunido en Singapur (podedes ler a mirada de Marta Garrich: introdución, e comezo da serie de crónicas…). Facendo seguemento ó ocorrido, constato o de sempre nestas reunións. Que hai dous bandos enfrontados: os de dentro das barricadas negociando cuotas de poder, e os de fóra mostrando o seu descontento. Sin posibilidade de reencontro e discusión.
E recordo un artigo do economista Juan Urrutia: Los bárbaros a las puertas que aparece tamén no libro/recopilación Economía en porciones. Considerándome eu do outro lado da barricada, teño que quitarme a palestina ante a mostra de seriedade deste economista e facer reflexión das miñas posicións.

Con estes 3 apuntes de hoxe digo (como conxurándoo): Sí á globalización… pero con sentidiño. É dicir, con avances na democratización dos organismos reguladores internacionais. De finanzas, e de Goberno.

O Estarivel xa está no forno

Co mes setembro, volven tódalas outras actividades que teñas, si é que algunha vez puideches descansar delas. Traballo, estudios ou calquera outra cousa que fagas. O mesmo ocorre con ESF, e non creades que en menor medida…

Este ano retomamos o Estarivel como publicación universitaria. É unha magoa que só apareza nos campus de Lugo e Compostela, pero non da máis de sí polo dagora. Para o primeiro número, fíxenme cargo dunha sección: O rincón do Sabillón.

A cousa vai así: a partir de historias que lemos e oimos, de ideas vagas, tratamos de darlle forma a algo que teña referencia cos temas que se tratan no resto da revista. O proceso é lento, e moitas ideas non valen para nada. Logo comentámolas, falamos e decidimos cal é a idea que vale. E agora, de todo ese proceso queda todo o texto que sigue:

Son cousas pequenas. Non acaban coa pobreza, non nos sacan do subdesenvolvemento, non socializan os medios de produción e de troco, non expropian as covas de Alí Babá.

Pero quizáis desencadeen a alegría de facer, e a traduzan en actos.

Ó fin e ó cabo, actuar sobre a realidade e cambiala, aínda que sexa un pouquiño, é a única maneira de probar que a realidade é transformable.

Eduardo Galeano

O texto é unha mostra de identidade, un posicionamento, por isto é adecuado para o primeiro número. Porque amosa unha declaración de intencións: somos conscientes das limitacións. Mais este feito non debe levarnos á inacción, porque como di Brecht en Loa de la duda: ¿De qué lle serve poder dudar a quen non pode decidirse?.

Logo, o texto avanza, e tamén pode ser lido como guía para a acción: construir e tecer rede debe se-la nosa estratexia. Porque é a única viable. Dende logo, son necesarios momentos de deconstrución do existente, pero para chegar a un punto a partir do cal crear. Este é o obxectivo. Crear un mundo novo a partir do actual mundo. Non a partir das ruinas dos discursos apocalípticos, senón a partir dos cimentos das múltiples realidades cos seus múltiples albañiles. Todos eles persoas.

O rincón do Sabillón

Blogs e cooperantes galegos

Hai xa medio ano que en ESF Galicia empezamos a experimentar cos blogs como ferramenta de comunicación da asociación. Nunha primeira etapa propuxémonos probalos como medio de encontro cos nosos expatriados no Sur: Víctor e Alberto no Salvador e Sergio en Nicaragua (agora tamén Isa). Saber do seu día a día. Como diarios de un chele que diría Sergio. Pero o traballo é duro e as conexións por veces precarias, polo que non se poden actualizar diariamente. Ademáis non deixan de ser iso: diarios de viaxe.

Agora, observamos con agrado cómo a Xunta imita o noso modelo e obriga ós seus bolseiros de cooperación en Bolivia, Ecuador e Perú a levar ó día un blog do seu traballo diario, con máis ou menos éxito.

Considero esta experiencia como positiva, pois, ademáis de observar in situ o traballo dos bolseiros e cooperantes, podemos (nun futuro próximo, espero) tender pontes de coñecemento e debate. Esto chegará cando dende as asociacións de cooperación vexan a utilidade do uso dos blogs para crear e distribuir o seu discurso. Cando entendan que estamos na Sociedade Rede e o que iso implica.

Nese momento o sector reforzará o coñecemento sobre sí mesmo e abandoará o minifundismo actual. Madurará. Hoxe creo que ésto é máis prioritario que calquera outra iniciativa.

Crónica do concerto de Marlango

Hai tempo alguén me dixo…

gran concierto, se nota en las notas que dejamos despues de uno…

Hoxe penso algo dese estilo, logo de oir onte a Marlango no Centro Social Caixanova. Había moita xente. O aforo completo. Por suposto, non vou resumir o sentir xeral, pois apenas podo comprende-lo meu ata que repouse. Hoxe só unha anécdota… referida ó momento en que Alejandro Pelayo introduciu unha canción coa melodía de “Érase una vez…“.
Nese momento, todo o mundo menor de 30 anos e maior de 23 empezou a canta-la canción para sí. A tarareala e recordar os debuxos cos que crecemos. As rapazas que estaban diante nosa tamén. Só que elas… sabían a letra completa! Foi incrible. Deixei de prestar atención a Marlango e soamente oía ás tres cantando…

Erase, una vez… un planeta triste y oscuro
y la luz, al nacer… descubrió un bonito mundo de color.

O que con lume xoga, logo se queima

En Chuza!: O PP deu instruccións aos seus Concellos para ralentizar o proceso de contratación das brigadas contraincendios.

O informe en Galicia diario e na Ser.

Cazurros! Precisamos dunha dereira galega responsable xa!

Chúzate no minifundismo do blogomillo

Logo do debate da endogamia alén do telón de grelos seguimos a sembrar na nosa propia leira. A chuzarnos a nós mesmos, mais coa retranca galega que desprende o galego de ben.

Chúzate pois! Benvido á comunidade!

Identidade e cultura: multiculturalismo e mestizaxe

La alternativa al multiculturalismo es el mestizaje que coloca la diversidad en el individuo y no en las comunidades y cambia por tanto el signo de pertenencia. Mientras el espacio multicultural es un espacio social definido por varias comunidades internamente homogéneas a las cuales pertenece con exclusividad el individuo, en el mestizaje la diversidad está en el individuo, no es él el que pertenece a una cultura, sino distintas culturas las que le pertenecen a él en grado diverso y en la forma que finalmente, él y no la norma o la élite intracomunitaria, decide.

David de Ugarte, 11-M, redes para ganar una guerra

Marlango en Vigo

Este mércores día 13 de Setembro, Marlango actúa en Vigo, no Centro Social Caixanova. Nós xa temos as entradas e estamos a prepararnos para asistir ó concerto actualizados. No You Tube hai moito material e interesantes entrevistas coa súa cantante: Leonor Watling. Hai menos material de Alejandro Pelayo e Óscar Ybarra.

Jazz e lei seca: adaptación e cambio

Nos anos da prohibición, da lei seca, nos EUA non estaba permitido consumir nin, por suposto, vender alcohol. Os  negocios negros e os night-club clandestinos floreceron por doquier: non tanto polo instinto da xente de ir contra as normas (idea común), senón porque eran os únicos lugares onde se podía beber: as licorerías estaban cerradas.

Unha vez F. Delano Rooselvelt levantou a prohibición (por imposible de cumplir, pola mafia xeralizada que acentuaba, etc) os night-club e bares onde beber legalizaronse e empezáronse a abrir de novo as licorerías. A partir deste momento é posible consumir e comprar alcohol, e a oferta de lugares onde obtelo é maior que a demanda do mesmo.

Pódese agora comprar alcohol nas tendas de xeito máis barato, e non tódolos night-club conseguen sobrevivir coa simple presencia. É necesario adaptarse ós novos tempos e redefini-lo negocio. Innovar. Xa non basta con existir, senón que se precisa ofrecer un servicio, un incentivo para que a xente acuda ó night-club.

Así ocorre que, en breve e gracias ó levantamento da prohibición, as orquestas, a música en directo, o teatro e as variedades estiveron máis demandadas ca nunca polos empresarios dos night-club. E o jazz comeza unha expansión imparable por toda Norteamérica.

O caso exposto é puro darwinismo empresarial. Deberiamos aprender algo desta lección da Historia.