Categories
All Galego Society

Informacionalismo e a riqueza das nacións

A través de Juan Freire chego a un informe, un bo resumo do informe e unha entrevista con Kirk Hamilton, economista do Banco Mundial. O informe versa sobre a riqueza das nacións no século XXI (no informacionalismo), que divide entre capital natural, manufacturado e intanxible:

The World Bank study defines natural capital as the sum of cropland, pastureland, forested areas, protected areas, and nonrenewable resources (including oil, natural gas, coal, and minerals).

capitalProduced capital is what most of us think of when we think of capital: machinery, equipment, structures (including infrastructure), and urban land. But that still left a lot of wealth to explain. “As soon as you say the issue is the wealth of nations and how wealth is managed, then you realize that if you were only talking about a portfolio of natural assets, if you were only talking about produced capital and natural assets, you’re missing a big chunk of the story,” Hamilton explains.

The rest of the story is intangible capital. That encompasses raw labor; human capital, which includes the sum of a population’s knowledge and skills; and the level of trust in a society and the quality of its formal and informal institutions. Worldwide, the study finds, “natural capital accounts for 5 percent of total wealth, produced capital for 18 percent, and intangible capital 77 percent.”

Social institutions are most crucial. The World Bank has devised a rule of law index that measures the extent to which people have confidence in and abide by the rules of their society. An economy with a very efficient judicial system, clear and enforceable property rights, and an effective and uncorrupt government will produce higher total wealth.

Na entrevista con Ronald Bailey, Hamilton explica de novo -cun humor e claridade que se agradecen- en qué consiste o capital intanxible:

Intangible capital is capital that has an economic value but is not something you can drop on your foot.

It’s the preponderant form of wealth. When we look at the shares of intangible capital across income classes, you see it goes from about 60 percent in low-income countries to 80 percent in high-income countries. That accords very much with that notion that what really makes countries wealthy is not the bits and pieces, it’s the brainpower and the institutions that harness that brainpower. It’s the skills more than the rocks and minerals.

E, a pesar de levar tempo falando do capital-paisesinformacionalismo, non deixan de sorprenderme os seus números:

el informe del Banco Mundial estima que mientras el capital natural representa sólo el 5% de la riqueza mundial y el capital manufacturado el 18%; el capital intangible representaría la mayor parte de la riqueza, un 77%.

Además de esta evidencia, la comparación entre países ricos y pobres (las tablas recojen los datos de los 10 más ricos y más pobres) es especialmente relevante. El capital intangible determina la mayor parte de la riqueza incluso en los países pobres, entorno al 60%, contradiciendo la idea de que estos países dependen fundamentalmente de sus recursos naturales.

De hecho, es paradigmático el caso de Nigeria, aquejado de graves problemas de pobreza a pesar de sus grandes recursos minerales pero que presenta valores de capital intangible negativos. Por el contrario, en los países ricos la importancia del capital intangible crece hasta valores próximos al 80% de media

O intanxible imponse ó tanxible. E desta premisa debemos aprender para reformular as estratexias de desenvolvemento:

Reason: Fifty years ago at the World Bank, it was all about tangible capital-factories, railroads, dams, and roads. Now it seems that enhancing intangible capital is huge, comparatively speaking, if the bank wants to spur more development.

Hamilton: In the old days, we thought if you built the infrastructure then development would come-the Field of Dreams model of development. It turns out to be a lot harder than that.

Ou en palabras de Juan Freire,

La economía del desarrollo ha documentado diversas evidencias que indican que en los países en desarrollo son aquellos proyectos basados en tecnologías ligeras y baratas ideados y gestionados por emprendedores locales los que alcanzan mayores tasas de éxito, mientras que los planes que se apoyan en una “burocracia masiva” asociada a la ayuda y planificación gubernamental suelen ser mucho menos eficaces.

Ese es el argumento de buena parte del trabajo de William Easterly (comentado aquí y aquí). Son especialmente inetersantes en este sentido su artículo de 2006, Planners vs. Searchers in Foreign Aid, en Asian Development Review (pdf). y sus libros de 2001, The Elusive Quest for Growth: Economists’ Adventures and Misadventures in the Tropics, y The White Man’s Burden: Why the West’s Efforts to Aid the Rest Have Done So Much Ill and So Little Good.

Categories
All ESF Galicia Events Galego

O poder das redes na “cósmica”

En Enxeñería Sen Fronteiras Galicia, hai algo máis de ano e medio que se iniciou o uso dos blogs como ferramenta de comunicación, porque se confiaba neles. ESF é a primeira ONG galega que o fixo e unhas das primeiras de España.

Ós poucos, a dirección xeral de cooperación da Xunta iniciou un proceso similar para os seus bolseiros no Sur (aínda que agora recuaron e xa non están dispoñibles os blogs dos novos bolseiros).

Esta foi unha forte aposta que foi crecendo ó longo do tempo: salvador, nicaragua, sahara, honduras, campaña de auga, … de todos eles eu téñolle un especial cariño ó de nica, pois Sergio conseguiu entende-la filosofía e a potencia dos blogs… e realizou á perfección (e aínda realiza) a transferencia de coñecementos ós posteriories PCR.

Así, logo dun tempo probando e probando… e sobre todo lendo moito dos que máis saben.. Fran e máis eu decidimos que tocaba formalizar este coñecemento residual que imos tendo. E así nos chegou a oportunidade.

Na próxima asamblea federal da Federación de Ingeniería Sin Fronteras española daremos unha ponencia sobre o poder das redes aplicado ás ongd. Mais iso non é suificiente… e pronto teredes máis sorpresas 😀

Categories
All Galego

Piso na Coruña… done

Volvo a recupera-la fé na humanidade… e nos caseiros de Coruña.

Logo dunha xornada inicial de búsqueda “analóxica”, de método convencional (recorrer lugares clásicos e tirar de teléfono) paseime ó método “dixital” de investigar ofertas na rede (non me deixa de sorprender o auto-reflexo-condicionado de inicia-la búsqueda no mundo analóxico: o poder das costumes). Recoméndovolo.. é sinxelo e sempre podes investigar máis sobre a vida e obra dos teus futuros co-inquilinos e intercambiar correos sobre intereses mutuos.

E así, tirando do poder das redes atopei piso. Porque realmente non só eu estaba pateándome Coruña, senón todos os que me escribiron mails e sms con ánimos, números ou recomendacións, promesas de cervexa, etc.

E agora toca cerra-las prácticas e comeza-lo traballo. Unha nova etapa.

Categories
All Galego

Piso na Coruña… searching

Logo dun día enteiro “de paseo” por Coruña (moi levadeiro gracias ó meu guía … gracias Quique!) non atopamos ningún sitio onde mereza a pena vivir.. se un quere conservar a saúde (física e mental). Teño ata 3 páxinas da moleskine emborronadas con números, cifras, lugares, citas. A maioría xa alquilados, os “prometedores” con esixencias dignas dunha peli dos Marx e persoaxes sacados dunha novela de Kafka.

Lara cóntanos que en Gante non se alquila nada, que lle costou atopar piso. E creo que na Coruña non debería alquilarse.. a metade do que se alquila.

Segue a búsqueda de piso..

Categories
All Galego Máster en Software Libre

¿Por qué este máster de software libre?

Superada a emoción inicial, toca escribir unha reflexión importante para min: ¿por qué cursar este máster de software libre?

A resposta primeira é que desexo aprender, e que mellor entorno para facelo que estar cos mellores:

Igalia é unha empresa que coñezo apenas de un par de meses de prácticas e algunha entrevista, pero podo dicir que as súas metodoloxías de traballo coinciden plenamente coas miñas propias. O nivel técnico do seu persoal é moi elevado, non envexa nada ós mellores hackers do resto do mundo, o que -entre outras cousas- a posicionou no consello asesor de GNOME e como un dos sponsors da iniciativa GMAE xunto cos grandes xigantes europeos, norteamericanos e .. sudafricanos.

Sendo así, estou seguro de que pode aportar -e aportará- unha visión empresarial e técnica moi fiable.

Polo lado universitario e de investigación, encóntrase o grupo Libresoft da Universidade Rey Juan Carlos, que é un dos principais axentes dinamizadores a nivel europeo no que se refire a estudios cuantitativos e formalización do análise de proxectos de software libre, algo que neste momento me interesa bastante.

E nin sequera discutirei as abrumadoras biografías do comité asesor.

Todo isto, faime pensar que éste é o mellor lugar para crecer como programador de software libre.

Ademáis, integrarse nunha comunidade cos teus mesmos motores vitais… ben, eso simplemente é un gustazo. Tamén neste sentido espero que se cumplan as expectativas, e o modelo educativo se pareza o máis posible ó modo de relacionarse nunha comunidade, porque así é como aprendemos, a base de iteracións socializadas.

Para finalizar, dicir que este máster debe nacer co espíritu dun evento efímero, como un esforzo dos mumis igalia e libresoft por intensifica-la forza de traballo do software libre nun momento no que escasea. Mais a longo plazo o seu obxectivo será desaparecer ou reconvertirse a algo máis específico, posto que as funcións que agora cubre, serán fagocitadas polas universidades.

Mais.. non futuricemos agora. Éste é momento de disfrutar. Simplemente. Disfrutar.. e buscar piso na Coruña! 😀

Categories
All Galego Máster en Software Libre

Si no creyera…

From: Centro Social Caixanova
To: Andrés Maneiro
Data: 02/10/2007 08:48

Una vez estudiada la documentación para la admisión al Máster en Software Libre, nos complace comunicarle que su candidatura ha sido aceptada, dado que de la valoración de la documentación se deduce que su perfil coincide plenamente con el requerido a nuestros candidatos.

É inevitable pensar agora en La maza de Silvio. Sentir que estás vivo. Sentir que tes uns motores vitais xa irrenunciables.

Estudiar e traballar no que cres non é máis que unha obligación para os hackers, para os apaixoados. E iso implica renuncias tamén. Pero cando sabes cómo eres e a onde queres chegar, non elexi-la opción adecuada non é unha opción. Por iso me embarco nesta nova aventura. Cos mellores. E fágoo porque creo, porque “si no creyera …

[gv data=”7mA7uyivl6E” width=”425″ height=”350″][/gv]

Si no creyera en la locura
de la garganta del sinsonte
si no creyera que en el monte
se esconde el trino y la pavura.