Andrés

A constitución española e o software libre

Hoxe, no xornal estatal El País, sae un artigo de Esteban González Pons relativo ó software libre e á constitución española. Conclué que a constitución é pro-software libre. Os eixos de razoamento son os habituais:

1. A obligada neutralidade do estado en relación cos seus cidadáns: a relación estado-cidadán non pode estar marcada pola dependencia de uso dun PRODUTO ESPECÍFICO de software.

2. A privacidade e seguridade dos nosos datos: derivadas de non ter acceso ó código fonte, non se pode asegurar que non existan erros inconscientes ou erros conscientes que permitan acceder a outras persoas ós nosos datos privados: declaración da renda, datos seguridade social, etc

3. A eficiencia no uso dos recursos. A mellor maneira de obter software seguro e fiable é desenvolvelo según unha filosofía aberta.

4. A independencia do estado con respecto ás empresas que lle dan servizo: cos sistemas cerrados, os estados están a merced da compañía proveedora. Non se pode asegurar que non existan puntos de acceso ó programa dende fóra do sistema (obsérvese a crise do petróleo en Bolivia no golpe de estado contra Chávez).

O artigo non di nada novo en sí mesmo. Simplemente é reseñable polo contexto:

> A plataforma: o maior periódico de tirada nacional.
> O defensor: Esteban González Pons, Conselleiro da Presidencia da Generalitat Valenciana e promotor e ex-Presidente da Comisión de Internet do Senado.

Ó fin e ó cabo comunicar é seducir, conquistar. E aínda hoxe consiste máis en facelo non con argumentos, senón coa gramática cultural. Así, o noso traballo debe ser facer presión -lobby- : obligar ós nosos representantes a que defendan o que nós cremos. Traballemos nese sentido.

¿Qué é para ti o galego?

Co gallo do día das letras galegas -que tamén é o día de internet- no xornal Vieiros, lanzouse un reto á rede. Defini-lo galego a través de fotografías: o galego no espello.

As propostas deben evita-los tópicos. Hai que facer un esforzo e encherse de imaxinación, pois:

“Non queremos rosalías. Non queremos castelaos. A dificultade da proposta é que deberedes evitar unha serie de tópicos tabú. As fotografías non poderán incluír nin retratos de autores ou xente da cultura, nin bandeiras, nin, libros, nin letras, nin bibliotecas, nin imaxes de xornais impresos”

Xa sabedes pois. A pensar un chisco na metáfora adecuada para a nosa lingua materna. Logo, sacade o voso ollo tecnolóxico e fotografádea. Imprimídea en pequenos anacos de silicio. O mesmo esforzo pagará a pena.

NOTA1: a iniciativa encádrase noutra de promovida pola consellería de innovación e industria da Xunta: + internet, +galego, + futuro
NOTA2: a foto é unha das presentadas a concurso, autor: o ghaio

«O valor das cousas nao está no tempo que elas duran, mas na intensidade com que acontecen. Por isso, existem momentos inesquecíveis, coisas inesplicáveis e pessoas imcomparábeis.»

— Fernando Pessoa

A aprendizaxe (e o software)

Hai uns días reencontreime de novo cun par de artigos moi interesantes, e cunha páxina –La web de JM– que levaba tempo sin visitar.

>> De volta ás bases
>> Aprende a programar en 10 años

Ambos teñen que ver cos procesos de desenvolvemento de software e coa aprendizaxe. Fíxome reflexionar sobre a relación universidade-empresa: ¿qué debemos aprender ou qué nos deben ensinar? Eu quédome co seguinte…

Si quieres enseñar a alguien alguna cosa bien, debes empezar en los niveles más bajos. Como en “Karate Kid”. Limpiar, Encerar. Limpiar, Encerar. Haz esto durante tres semanas. Después, tumbar a otros karatekas es fácil.

(artigo orixinal, tradución ó español)

Coda para programadores: ALGORITMO DE SHEMIEL O PINTOR

Shemiel consiguió un trabajo como pintor de calles, pintando la línea discontinua de las carreteras. El primer día cogió su cubo de pintura y acabó 300 yardas de carretera. “¡Eso está realmente bien!” le dijo su jefe. “Eres un trabajador muy rápido” y le dio una propina.

El día siguiente, sólo consiguió hacer 150 yardas. “Bueno, no ha estado tan bien como ayer pero todavía eres un trabajador rápido. 150 yardas es una cantidad muy respetable”. Y le pagó una pequeña propina.

Al día siguiente, Shemiel completó 30 yardas de carretera. “¡Sólo 30 yardas!” le gritó su jefe. “¡Esto es inaceptable!. El primer día hiciste 10 veces más distancia ¿Qué está pasando aquí?”

“No puedo hacerlo mejor”, dijo Juanito, “cada día estoy más y más lejos del bote de pintura.”

Eppur, si mouve…

Galileo foi un gran físico/filósofo (recordade a separación exigua que existían entre as dúas ciencias agora ben diferenciadas). Un dos seus logros máis célebres foi argumentar definitivamente as tesis heliocentristas do universo, principalmente que a terra se movía, e para máis inri facíao ó redor do sol.

Por divulgar estas ideas foi requerido en Roma pola Inquisición. Tras un longo e agotador interrogatorio, o 22 de xuño de 1633, admiteu o seu “erro” e negou que o Sol fose o centro do universo e a Terra xirase en torno ó seu eixo e ó redor do Sol.

Eppur, si mouve….

Supoño que Galileo non era irresponsable (na medida en que non dicía cousas por dicir, senón que si defendía esa tese era porque tiña datos fiables). Pero tampouco se sentía un mártir. Unha confesión así daríalle a oportunidade de saír e seguir traballando nas súas teorías, sen dúbida. Sendo asçi, refórzase a idea de que ó sair do xuízo obligado pola inquisición a desmentir o movemento da terra, fíxoo mascullando… “y sin embargo, se mueve…”

Ben. Hai un tempo comentaba a noticia saída en tódolos medios de comunicación: ¿persoas detidas por descargar de internet películas, música e porno?.

Mais agora parece que non era para tanto, que se sobreseen os casos e a xustiza incluso se plantexa demandar ós demandantes por calumnias… (visto en código cero).

Como defendíamos nos medios; cidadáns… e sen embargo, móvese.

Grândola, vila morena


Grândola, vila morena
Terra da fraternidade,
O povo é quem mais ordena
Dentro de ti, ó cidade.

Dentro de ti, ó cidade
O povo é quem mais ordena,
Terra da fraternidade
Grândola, vila morena.

Em cada esquina um amigo
Em cada rosto igualdade,
Grândola, vila morena
Terra da fraternidade.

Terra da fraternidade
Grândola, vila morena
Em cada rosto igualdade
O povo é quem mais ordena.

À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade
Jurei ter por companheira
Grândola a tua vontade.

Grândola a tua vontade
Jurei ter por companheira,
À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade.

Hai cancións que son símbolos. Ésta –de José Zeca Afonso– pertence a toda unha xeración de cravos nos fusís. A da Revolución dos Cravos.

Podes oíla aquí… (visto en Chuza.org)

Software como servizo

Leo en barrapunto unha pregunta lanzada á comunidade…

SaaS (Software as a Service) se está convirtiendo en una realidad y una amenaza para las grandes empresas de software tradicional (Microsoft, Oracle, SAP). ¿Cómo creéis que va a reaccionar el mercado español ante esta nueva forma de negocio? ¿Podría solucionar el retraso historico de la PYME española con respecto a la adaptacion de nuevas tecnologías? Y el software libre, ¿será este modelo una posible salida para programas creados con herramientas libres?

Pode que non esté tan lonxe os tempos da metáfora da que falaba hai un tempo…. a do pozo e a traída.

Tecnoloxía e terrorismo: o verdadeiro problema

Copio e pego de microsiervos (demasiado bo como para non comentalo aquí):

Google Earth non é o problema; o verdadeiro problema é a dispoñibilidade de misís de corto alcance no mercado negro.

Bruce Schneier, experto en seguridade e tecnoloxía, respondendo a un «experto en seguridade» asustadizo respecto ó potencial terrorista de Google Earth
para localizar con precisión… estadios de fútbol

Wired en GZ

Non se pode dicir que me fose sinxelo atopala. Máis ben todo o contrario, tiven que viaxar ata Barcelona para poder tela nas miñas mans. Por suposto, non viaxei con ese gallo, mais unha vez alí non podía desaproveitar a oportunidade.

Logo de buscala durante alguns meses (pasaban edicións e seguía sen encontrala) en librerías e quioscos de Compostela, Vigo e outros lugares “de provincias” que dirían… non dei con ela. “Se nos ha acabado” dicíanme os máis atrevidos. Xa. Por cortesía calaba. Era estrano que a principios de mes xa non a tiveran. Xa sabía onde non debería buscar de novo.

Encontrala convertiuse nun reto. Agora non me movía a simple curiosidade de ler a famosa revista, senón un instinto atávico. Conseguir o que un se propón: comprar a Wired en Galicia. Non o conseguín e vencín á tentación de comprala nun sitio alleo. E agora pregúntome… ¿é posible comprala en GZ?

Ahí queda o reto.