¿Por qué acabo de doar a PrazaPública e GaliciaCiencia?

Acabo de facer unha doazón de 40€ a GaliciaCiencia e outros 40€ a PrazaPública. A razón é moi sinxela: para cambiar o mundo, uso tamén os meus superpoderes de consumidor.

cabecera_gciencia

GaliciaCiencia acaba de chegar apenas ós 4 meses de vida. Pero en tan pouco tempo están aportando grandes historias: ¿sabíades que hai 2 satélites en órbita realizados en Vigo, e que a universidade e o consorcio da zona franca están buscando financiación para crear un nodo aeronáutico na cidade? ¿Ou que Zeltia, a gran farmacéutica galega, nace das investigacións sobre o caruncho do Instituto Miguel Servet? ¿Ou que a primeira referencia documentada do libro-electrónico é de “Doña Angelita”, profesora ferrolá?

logo-praza-publica

PrazaPública, pola contra, cumpleu xa 2 anos. En todo este tempo, fixo un traballo de tratar temas dende unha perspectiva galega, como se pode ver nas 12 novas máis lidas do periódico ata o momento. Pero tamén de crear un novo modo de seguir as novas en base a temas do teu interese ou crear/manter o pulso de outros temas como casos de corrupción como o Pokémon ou o debate sobre a redución do parlamento galego. E celebra este cumpleanos iniciando a publicación de libros xornalísticos, como o «Angrois. O AVE en pedazos», que  é unha “reportaxe longa” sobre o maior accidente ferroviario dos últimos 50 anos en España. Libro de David Reinero, un dos xornalistas que mellor coñecen a política de infraestructura en España.

Ambas iniciativas conforman unha revolución silenciosa, que non aparece nas primeiras páxinas dos medios pero que ten un significado cecáis máis profundo: están creando unha axenda e opinión pública. Si ben actos concretos como as folgas e manifestacións teñen a forza de visibilizar o descontento e, por tanto, modificar os umbrais de rebeldía que poden provocar cambios repentinos; a súa catalización require dun contexto previo e unha axenda posterior.

Que estos 2 medios independentes, con financiación cidadá, sexan parte do ecosistema xornalístico, só depende de nós.

Finding ADA

Hoxe celébrase o Finding Ada, un evento de homenaxe ás mulleres nas ciencias, enxeñerías, tecnoloxía ou matemáticas. Inspirado en Ada Lovelace, a primeira programadora da historia, o evento pretende visibilizar ás mulleres do mundo STEM. Unha divertida maneira de profundizar no mundo de Ada é este cómic online (pronto publicado en libro!), no que ten un rol detectivesco conxuntamente con Charles Babagge, e que xa recomendei pola súa rotunda actualidade: Lovelace and Babbage in Economic Model!

Redución de escala e poder

Últimamente, non se nos fai extraño ver procesos de reducción de escala -adelgazamento- tanto no ámbito público como no privado, ben sexa en forma de recortes de servizos ou redución de plantilla. E aínda que a crise actual empañe todo, temos que recoñecernos que xa o sabíamos: este proceso non é derivado da crise, aínda que ésta o acelere.

O que me chama a atención son as medidas que se toman dependendo da distribución do poder:

  • El País anuncia o peche das edicións galega, vasca, andaluza e valenciana, botando ó redor de 140 periodistas dos 440 que dispón o xornal. Chama a atención que o xornal dispoña de case 500 directivos (tantos como traballadores!) e que os recortes se centren nos que traballan.
  • O goberno central avanza nun recorte sen precedentes do estado do benestar a costa dos cidadáns, pero non dos seus dirixentes. Somos nós cos nosos impostos os que mantemos a estructura estatal, porén, son eles os que a dirixen: “hay una legislación que favorece claramente la participación en política de los funcionarios públicos. Si se mira este Gobierno y todos los anteriores se ve una presencia de funcionarios muy superior a lo que representan en la sociedad. Eso genera un sesgo: quienes dirigen el país no son una imagen representativa de lo que es el país.”

Mentres tanto, nas cooperativas Mondragón, cando pintan bastos o adelgazamento de unha das cooperativas nos se fai a costa dos traballadores senón con eles: redución de soldos global, mobilidade inter-cooperativa, etc. E si ben é necesaria a reducción de escala por cambios no contorno, faise inevitable pensar na brutal diferencia que hai en facela dun modo ou outro.

E vénseme á cabeza o famoso discurso Tommy Douglas, Mouseland:

«The cats passed good laws–that is, laws that were good for cats. But the laws that were good for cats weren’t very good for mice.»

Sight

Seguindo coa onda de BlackMirror: neste corto (8 minutos), onde unha parella queda para coñecerse e tomar unhas copas a tecnoloxía é algo máis que un accesorio. Recoméndovos paralo de vez en cando para ver as “aplicacións” que están usando.

Os ciclos pequenos

¿Qué teñen en común a dieta xaponesa, os métodos de entrenamento de Mouriño e as técnicas áxiles de creación de software?

  • Na dieta española, típicamente, a alimentación planifícase por semana -o luns peixe, o martes pasta, etc. Pola contra, na xaponesa, cómese multitude de elementos de tódolos tipos nunha mesma comida: o ciclo de planificación é diario.
  • Na práctica do fútbol profesional, exercítanse varios aspectos: físicos, técnicos e tácticos ou psicolóxicos. Un entrenamento soe consistir en varios minutos de carreira continua (para entrenar os aspectos físicos),  para logo realizar exercicios técnicos e estratexia (lanzamento de córner ou saídas con balón) e finalmente charlas de preparación psicolóxicas. A metodoloxía da periodización táctica que exercitan Rui Faria e Mouriño levan a cabo un entrenamento integrado, con varios exercicios que potencian tódolos aspectos ó mesmo tempo.
  • Na industria da creación de software, ata hai unha década, os productos concebíanse con ríxidas fases de producción, típicamente “análise > arquitectura > desenvolvemento > test > documentación”. Coa chegada do movemento agile, emerxe a idea de que é posible crear productos con ciclos máis curtos e iterativos onde se realicen tódalas fases simultáneamente.

O que me chama poderosamente a atención é ver como nos 3 casos se potencian os ciclos pequenos de actividade que alimentan os ciclos grandes. E dame por pensar si ése actuar fractalmente marcará diferencia algunha no éxito ou fracaso.

Internet goes on strike

Hoxe, a web está de folga. Estos días estase a debatir no congreso estadounidense a coñecida como lei SOPA que recorta liberdades dixitais. Estamos en pé de guerra. Nesta batalla, persoalmente pouco podo facer máis que darlle publicidade ó que ocorre e pensar en modos futuros para que non me afecte: non olvidemos que a globalización é interdependencia e que, gran parte da miña nosa actividade online está mediada por compañías estadounidenses de contidos (ás que máis lle pode afectar a lei SOPA). Por sorte, na maioría dos casos que me afectan éstas adhírense á folga da web: dreamhost, wordpress (capturas), wikipedia, google, etc. Pero isto non me reconforta. Simplemente me mete présa para seguir profundizando no noso plan de independencia dixital.

Actualización 18 de Xaneiro: este blog ha redirigido las peticiones de visitas a la web de la huelga. Gracias a los creadores del plugin que hicieron posible que esto fuese posible para cualquier usuario de la red odiseus de un modo trivial.

Actualización 22 Xaneiro: Clay Shirky axúdanos a reformular o debate sobre a SOPA e PIPA neste video.