Vídeos das xornadas de enerxía

A universidade de Vigo posúe unha plataforma innovadora: Uvigo TV, un servizo de televisión por internet -como eles mesmos declaran- o que alomenos serve como unha mediateca de casi tódalas conferencias, relatorios, etc feitos na universidade.

Tivémo-la oportunidade de que grabasen as III xornadas de enerxía e desenvolvemento que realizamos días atrás (ver crónicas do día 1: propia e de indarki e a do día 2: propia). No tinteiro aínda teño pendentes algúns posts sobre os temas tratados: situación enerxética mundial, eficiencia enerxética ou relación entre enerxía e desenvolvemento.

Pero hoxe aínda non tocan, o tempo apremia e as actividades tamén. De momento, espero disfrutedes dos vídeos. Especialmente recomendados os de Alejandra Boni Aristizábal (educación para o desenvolvemento), José Cidrás Pidre (escenario enerxético mundial) e o de Jean Teum Visscher (transferencia de tecnoloxía).

III xornadas: crónica do 2o día

Como xa dixen, o 2o día era o día práctico, dos proxectos. E tamén o de Jean Teum Visscher, a estrela das xornadas sen dúbida. A súa ponencia fora retrasada un día por mor dos retrasos nos avións. E quizáis foi mellor así, empezar ás 9 da mañán con el, xa que nos fixo desmorriñarnos do sofá, levantándonos e captando a nosa atención en todo momento.

Transferencia de tecnoloxía, titulábase a ponencia. E, de novo, igual que a de Paco Raigón á que acudíramos hai uns días, saco a colación o materialismo cultural de Harris. No fondo somos todos iguais, coas mesmas estratexias de supervivencia e necesidades, só que en cada entorno se envolven de forma diferente. A frase que resume a súa ponencia…

La técnica NO es una ley universal, siempre tiene sus raíces en la sociedad que la ha desarrollado para resolver un problema específico. La técnica es como la punta del iceberg. Y su base es la estructura de la sociedad.

Quen non teña claro este concepto, estará transferindo unha árbore sen raíces. Sigue Jean Teum explicando os modelos convencionais e modernos de transferencia de tecnoloxía. Indica unhas recomendacións e chegamos a unha fórmula que a min me ten abraiado, polo ben que condensa o proceso de aprendizaxe:

AC = I x f(E x H x A)

Onde o primeiro termo (I) é a información dispoñible, e o segundo (unha función das variables E, H, A) é a capacidade de un mesmo para procesa-la info dispoñible (E = experiencia, H = habilidade, A = actitude). Simple e arrebatadora.

Aínda consternados pola ponencia de Jean Teun empeza Pablo Osuna mostrando o proxecto EHAS. Este proxecto (EHAS – Enlace Hispano Americano de Saúde) consiste en mellora-la asistencia sanitaria do alto amazonas a través das telecomunicacións.

A continuación volve Teodoro Sánchez explicando a experiencia de Practical Action. Empeza por un breve repaso a tódalas fontes de enerxía utilizadas nos seus proxectos, e remata cunha serie de recomendacións obtidas da súa experiencia.

A continuación Enrique Orche, profesor da universidade de Vigo, fala da súa experiencia en proxectos de minería en Bolivia.
And last, but not the leastJaime Martí mostra a súa experiencia en proxectos de biogás en Bolivia, ademáis e para rematar fai un repaso dos clichés e erros máis abundantes nos proxectos de cooperación.

Para finaliza-lo evento organízase unha mesa redonda. Estivo un pouco frouxa para o nivel que mostraron o resto das xornadas.

Con esto remato a crónica do evento. Sei que non foi todo o reveladora que eu quixera. Pero non teño forzas para máis. Estou agotado pola intensidade do evento, e por todo o que aprendín. Pode que tamén por iso, as miñas defensas corporais se tomaran un descanso e leve dende o martes pola noite cunha gripe descomunal. Alomenos así teño tempo a repensar todo o aprendido dende a casa.

III xornadas: crónica do 1o día

O primeiro día das III xornadas de enerxía e desenvolvemento foi intenso e sucederon os primeiros imprevistos. Jan Visscher non chegaría a tempo para a súa charla: estaba retido en París polas novas normas da aviación que impiden levar líquidos a bordo.

¿Qué facer? Plan B. Alternativa. Enric Velo pasa a presentar a súa charla hoxe. Agora quedamos convencidos. Confirmado: estamos na aldea global, o que pase nun aeroporto francés afecta a unhas xornadas en Vigo.

Ben. Xa na crónica. Logo da densidade do día, non me vexo capaz de facer resumos de tódalas ponencias, polo tanto expoñerei aquí a miña impresión global de hoxe e en días posteriores irán xurdindo reflexións sobre o que se dixo en cada unha delas.

En xeral -e coa excepción de ponencias concretas que se non se adecuaron ó esperado- pareceume moi didáctico o enfoque top-down que adoptou o grupo organizador para o programa.

Top. A “situación mundial”: cómo xurden os obxectivos do milenio e en qué consisten. O obxectivo #8 como o que realmente incide nos mecanismos de gobernabilidade mundial: comercio, débeda, axuda oficial e transferencia de tecnoloxía.

Coas charlas de Alejandra Boni e Teodoro Sánchez empezamos a axusta-lo foco e centrámonos nun só dos puntos: a tecnoloxía. Cómo se deben implementar a tranferencia tecnolóxica para que ésta teña sentido.

Down. Pola tarde, e logo dun apurado café, entramos de cheo en materia: dende o escenario enerxético mundial ata a relación entre enerxía e desenvolvemento.

Mañán tocan os casos prácticos. E comezamos forte, pois estrenámonos co programa EHAS de telemedicina. Un proxecto de sanidade nunhas xornadas de enerxía? Pois sí. Tal e como hoxe quedou claro, o acceso á enerxía (as infraestruturas enerxéticas) son un aspecto tranversal para o desenvolvemento. Que permite dotar de servizos que aumentan a calidade de vida.

Enerxía e Desenvolvemento

Mañán comezan celébranse en Vigo as III xornadas nacionais de enerxía e desenvolvemento. As dúas primeiras (I xornadasII xornadas) tiveron lugar en Cataluña e foron organizadas pola asociación catalana Enginyeria Sense Fronteres. Desta, a asociación galega Enxeñería Sen Fronteiras tomou a iniciativa.

Para nós, a pesar de que xa temos experiencia na organización deste tipo de eventos, é un reto enorme. Eu non formo parte do comité organizador directamente, mais xa estou orgulloso de todo o traballo realizado! Agora toca visibilizalo estes dous días.
Eu asistirei como alumno, sen renunciar a botar unha man na loxística, claro! Pero ademáis, e xa que vou tendo certo coñecemento residual do sector da enerxía, marqueime como tarefa a de informar dende este blog da miña perspectiva persoal. Do que nos van contando. Nada corporativo. Só a visión dun alumno que asiste as conferencias. Espero vos sexa útil.

Ciberpunk: a literatura do século XXI

Creo na literatura, nas historias. E hai certo tipo de literatura que explica mellor que outra certas situacións. Xa falamos disto un tempo atrás en Novela negra, guerra fría e comprensión da realidade.

Aínda que non o dixera explícitamente nese momento, parecía evidente que a novela negra fáiseme o xénero por antonomasia dos anos convulsos, da guerra fría. Dun inicial capitalismo moi distinto ó actual.

A literatura de referencia da sociedade rede, é, sen dúbida, a ciencia ficción: o ciberpunk. Asento a idea logo de ler La era del diamante: manual ilustrado para jovencitas (mil gracias Fran! pola recomendación e o libro). E estou convencido de que Stephenson é a persoa que necesitaba para recoñece-la e dar crédito á nova literatura semilla.

Agora, xa dispostos a madurar novas ideas que crezan como unha enredadeira, e non como unha árbore. A pesar de que a descubra tardíamente, nunca é tarde para coñecer que…

… o futuro inflúe máis no presente que o pasado.

Crónica do concerto de Marlango

Hai tempo alguén me dixo…

gran concierto, se nota en las notas que dejamos despues de uno…

Hoxe penso algo dese estilo, logo de oir onte a Marlango no Centro Social Caixanova. Había moita xente. O aforo completo. Por suposto, non vou resumir o sentir xeral, pois apenas podo comprende-lo meu ata que repouse. Hoxe só unha anécdota… referida ó momento en que Alejandro Pelayo introduciu unha canción coa melodía de “Érase una vez…“.
Nese momento, todo o mundo menor de 30 anos e maior de 23 empezou a canta-la canción para sí. A tarareala e recordar os debuxos cos que crecemos. As rapazas que estaban diante nosa tamén. Só que elas… sabían a letra completa! Foi incrible. Deixei de prestar atención a Marlango e soamente oía ás tres cantando…

Erase, una vez… un planeta triste y oscuro
y la luz, al nacer… descubrió un bonito mundo de color.

Q, AlGore, internet e a imprenta

Ás veces caemos na tentación de crer que todo existe a partir de nós. E falamos da radicalidade das novas propostas. O software libre e o acceso libre á información como summun da historia universal. O fin da historia. Pero realmente non coñecemos a historia. E estamos moi equivocados.

No século XVI, a revolución luterana levou a un cisma na iglesia católica que finalmente conduciu á súa separación en dúas. As razóns desta separación pódense resumir en “a rei morto rei posto“, “el rey ha muerto! viva el rey!” ou que “hai que cambiar todo para que nada varíe”.

Mais -para min- o realmente interesante dese período convulso son dous feitos: o papel da imprenta nesa revolución e que…

…en estos 30 años, desde 1525 (inicio de la guerra de los campesinos) a 1555 (paz de Augusta entre protestantes y católicos), se experimentaron prácticamente todas los caminos de la transformación social. (ver entrevista completa ós autores da novela).

Deixando de lado esta segunda faceta da historia imos falar hoxe do papel dese instrumento maravilloso: a imprenta. A súa invención algúns anos antes tivo moito que ver neste proceso de cambio da sociedade. Permitiu non só aumentar a tirada de libros copiados (que antes facían os monxes-copistas) e a creación de octavillas, trípticos e información en xeral para ser distribuida con facilidade. Senón que tamén desplazou o centro do poder da información ós copistas con imprenta, editores, etc. Un número heteroxéneo e maior de persoas. Nada que ver coa homoxeneidade da iglesia.

A revolución consistiu en desplazar o centro de poder do control da información. Da iglesia ós editores. Do control centralizado ó descentralizado. Esto provocou certos cambios na sociedade, porque a tecnoloxía non é boa nin mala, pero tampouco neutra.
Pensando no papel da imprenta (e nas súas similitudes co cambio de paradigma da internet actual) estaba cando achei a entrevista de Al Gore (yo fui el próximo presidente de Estados Unidos), e todo me quedou claro. Di Al Gore:

¿Conoce la obra de Jürgen Habermas? Un hombre muy sabio. Sostiene que el foro público se ha transformado. Las bases de la moderna democracia fueron creadas durante la Ilustración y se basan en el dominio de la razón. La Ilustración, en sí misma, es un producto del nuevo sistema de información que nació de la aparición de la imprenta, porque otorgó a cada individuo la capacidad de sumarse a la conversación pública; permitió a la gente utilizar el conocimiento para mediar entre riqueza y poder, rompiendo la estructura feudal que se había construido en torno al monopolio de la información que ostentaba la Iglesia medieval.

Ahora, la meritocracia de las ideas que la Ilustración creó por medio de la palabra impresa ha sido sobrepasada por una nueva revolución. Gutenberg llegó hace 500 años. Hace 50 años llegó la televisión como la fuerza dominante. Esto supuso una regresión a los monasterios medievales, porque la fuente de los mensajes quedó en manos de muy pocos. Ahora, el individuo ya no puede intervenir en la conversación por encima de los medios de comunicación dominantes.

Pero Internet está empezando a desafiar a la televisión, aunque no tiene la capacidad de distribuir instantáneamente y en todas direcciones las imágenes televisadas, esta cualidad casi hipnótica de la televisión, la que le proporciona este atractivo masivo. Internet representa para mí la esperanza de recrear la conversación de la democracia.

<

p style=”text-align: justify;”>Dende esta óptica podedes ler a novela Q, de Luther Blissett. Comprender o fenómeno luterano e o que supuxo a imprenta neses días convulsos axudaranos a entender tamén a situación actual con relación a internet.

Novela negra, guerra fría e comprensión da realidade

 

Os anos comprendidos entre finais dos oitenta e principio dos noventa foron moi convulsos no eido político. A caída do muro de Berlín, os sucesos da plaza de Tian’anmen, a perestroika, … en definitiva, a culminación da guerra fría. Neses anos -e debido á caída da URSS- moitos países se enfrontaron ó proceso de transición dun sistema de base comunista a outro de fundamentos capitalistas.

Nesa dura transición están ambientadas estas dúas novelas: Muerte de una heroína roja e Trilogía de Argel, da editorial Almuzara. Parte de guerra que alumea un rincón oscuro da historia. Que nos fai comprender un pouco mellor a realidade actual.

En Muerte de una heroína roja, o fío condutor é a investigación da morte de Guan «Hong Ying», unha traballadora modelo de rango nacional. De xeito transversal móstrase as reformas que desexa introducir Deng Xiaoping na China dos 90 e cómo iso afecta á sociedade. As reformas do xigante tranquilo. Os pequenos pasos que noquean a 1.300 millóns de habitantes.

Así mesmo, en Trilogía de Argel, podemos introducirnos na convulsa Arxelia de principios dos noventa. É máis dura esta novela que a anterior. Máis violencia física. Mais será cousa dos lugares, da xeografía. Da resolución dos conflitos. Nesta, ademáis -ou por conseguinte- podemos tamén coñecer de primeira man a creación das guerrillas integristas: os seus eixos internos e condicións de supervivencia.

Recordo agora unha frase da curtametraxe matadero:

Non move a fé as montañas que levanta a fame

A cultura circula en Boiro

A cultura circula. Non reside en cidade algunha. Pertence a un país: Imaxinario, soterrado.

Esta semana asistín en Boiro ó espectáculo Tentacular da Cultura Circula.

A montaxe residía nunha mezcolanza de circo: malabares, acróbatas, mimo; audiovisual: microfundismos de Control Z; monólogos: Quico Cadaval, Carlos Meixide -non sei si chamarlle monólogo á súa “actuación”-; e risas sen parar: Teatro Trévere (o domador da faneca brava e outros varios) e Mofa e Befa (coa montaxe Os Romeros de Hondarribia). Todo elo aderezado por unha banda fabulosa (a Banda Baliza) e outras actuacións musicais: Mónica de Nut. (ver programa completo).

A montaxe é espectacular e non podo máis que falar ben dela: unha idea atrevida e levada a bo porto. Variedade. Diversidade. Identidade por suposto. Cun nexo común (o mar) varios artistas integran unha gran obra, demostrando que é posible facer cousas fóra do star system do espectáculo. Pode que sexa hora de que os artistas volvan a gañarse os cuartos traballando, de xira en xira. Polo que eu vin en Boiro a xente responde e gusta deste tipo de obras.

¿Qué é para ti o galego?

Co gallo do día das letras galegas -que tamén é o día de internet- no xornal Vieiros, lanzouse un reto á rede. Defini-lo galego a través de fotografías: o galego no espello.

As propostas deben evita-los tópicos. Hai que facer un esforzo e encherse de imaxinación, pois:

“Non queremos rosalías. Non queremos castelaos. A dificultade da proposta é que deberedes evitar unha serie de tópicos tabú. As fotografías non poderán incluír nin retratos de autores ou xente da cultura, nin bandeiras, nin, libros, nin letras, nin bibliotecas, nin imaxes de xornais impresos”

Xa sabedes pois. A pensar un chisco na metáfora adecuada para a nosa lingua materna. Logo, sacade o voso ollo tecnolóxico e fotografádea. Imprimídea en pequenos anacos de silicio. O mesmo esforzo pagará a pena.

NOTA1: a iniciativa encádrase noutra de promovida pola consellería de innovación e industria da Xunta: + internet, +galego, + futuro
NOTA2: a foto é unha das presentadas a concurso, autor: o ghaio

%d bloggers like this: