En la TechBusinessWeek: poder hacer cosas

En la TechBusiness Week, también estuvo presente Jesús Rubio, de la Dirección General de Telecomunicaciones y SI de la Junta de Extremadura.

Desde un principio explicó su experiencia como pioneros en utilizar el software libre en su comunidad y sus razones, que eran principalmente 2: costes y soberanía (algo de lo que ya llevamos tiempo hablando, aunque siempre imponga que te lo recuerden los protagonistas):

Además de eso, explicó diversas iniciativas:

De su ponencia rescato la explicación de la importancia del software libre (la transcripción que sigue no es literal):

En Extremadura, con la apuesta por el Software Libre nos dimos cuenta de nuestra realidad. Había personas que querían hacer cosas. Había personas que sabían hacer cosas. Pero esas personas no podían hacer cosas. Ahora, el modelo asociado al software libre les deja hacerlas.

Porque tener tan claro dónde encaja el modelo y decirlo con esa claridad es garantía de éxito.

En la TechBusiness Week: paradigmas disruptivos

Hoy he estado en la sesión matinal de la TechBusiness Week invitado por Javi Vázquez.

He llegado tarde a la presentación de Antoni Saldaña, por lo que no podría hacer un resumen explicativo. Sin embargo, la de Javi me la he visto entera y -a pesar de lo que él diga- me ha gustado el enfoque disruptivo que le ha dado.

Castells, cuando explica en qué consiste la novedad de la sociedad red y la era de la información respecto a lo anterior (sociedad industrial), utiliza el mismo concepto, aunque desde otras fuentes. En la obra de Himanen, La ética hacker y el espíritu de la era de la información [PDF], Castells escribe un epílogo sencillamente maravilloso donde expone las tesis de Khun sobre el cambio disruptivo.

Básicamente, el argumento que Khun desarrolla en su Estructura de las revoluciones científicas es que el paradigma científico normal es capaz de integrar en su interior pequeñas anomalías hasta que son tales las contradicciones a las que debe enfrentarse, que se da un salto cualitativo y emerge un nuevo paradigma científico.

Una vez explicado esto, Castells dice:

El proceso de transición histórica avanza con la absorción de las formas sociales precedentes por las nuevas y emergentes, de modo que las sociedades reales son considerablemente más confusas que los modelos que construimos con fines heurísticos.

¿Cómo sabemos que un paradigma dado (por ejemplo, el informacionalismo) es dominante respecto a otros (por ejemplo, el industrialismo)? La respuesta es sencilla: por su rendimiento superior en cuanto a acumulación de riqueza y poder.“

Y ésa es la clave de la charla de Javi Vázquez. Una vez asumido que el modelo propuesto por el software libre es disruptivo, la necesidad de abrazarlo como motor de riqueza es ineludible. Porque como hablamos hace algunos meses:

“Lo que estamos a defender es una sociedad basada en el conocimiento como actividad económica principal. Una sociedad que desarrolle su calidad de vida, su bienestar, alrededor de la explotación de ese conocimiento, de la innovación y la colaboración sobre él.

Y el software libre es una herramienta que, de forma natural, se integra con ese objetivo, se alinea con esa estrategia para alcanzarlo, porque responde a esa fórmula de colaboración y de trabajo.

No es una cuestión de defender el software libre, sino de defender una sociedad basada en el conocimiento.

Éso es exactamente lo que defendemos: poder hacer cosas, poder crear riqueza.

Hacia a Cósmica: comunicaciong e LIS

Dentro de apenas 12 horas saímos para a cósmica. Tratarei de axenciarme no bus un portátil para ir rematando os últimos retoques estéticos da presentación… pero mentres estou en Coruña dando os últimos retoques (e a piques de asistir á charla de Molinero sobre a “crise” hídrica). Simultáneamente, Fran dende Vigo descargando videos de YouTube e GVideo por si non tivésemos acceso a internet no albergue. Un plan B.

E niso estamos cando descubro este video de Olga, onde ela e Felipe explican en qué consiste o Laboratorio de Innovación Social. Xenial!

[gv data=”_PLbfdlkYQ8″ width=”425″ height=”350″][/gv]

O poder das redes na “cósmica”

En Enxeñería Sen Fronteiras Galicia, hai algo máis de ano e medio que se iniciou o uso dos blogs como ferramenta de comunicación, porque se confiaba neles. ESF é a primeira ONG galega que o fixo e unhas das primeiras de España.

Ós poucos, a dirección xeral de cooperación da Xunta iniciou un proceso similar para os seus bolseiros no Sur (aínda que agora recuaron e xa non están dispoñibles os blogs dos novos bolseiros).

Esta foi unha forte aposta que foi crecendo ó longo do tempo: salvador, nicaragua, sahara, honduras, campaña de auga, … de todos eles eu téñolle un especial cariño ó de nica, pois Sergio conseguiu entende-la filosofía e a potencia dos blogs… e realizou á perfección (e aínda realiza) a transferencia de coñecementos ós posteriories PCR.

Así, logo dun tempo probando e probando… e sobre todo lendo moito dos que máis saben.. Fran e máis eu decidimos que tocaba formalizar este coñecemento residual que imos tendo. E así nos chegou a oportunidade.

Na próxima asamblea federal da Federación de Ingeniería Sin Fronteras española daremos unha ponencia sobre o poder das redes aplicado ás ongd. Mais iso non é suificiente… e pronto teredes máis sorpresas 😀

TDT VS IPTV: a batalla pola interactividade e a colaboración

A pasada semana estiven nun curso de verán organizado polo grupo de Novos Medios, da Facultade de Xornalismo da USC. Os contidos foron realmente moi interesantes e os ponentes de calidade: a maioría tiña algo que dicir e sabía cómo facelo; aspectos a destacar nun mundo cheo de cursos para cubrir currículos. Moitas ideas que sintetizar aínda, pero sirva como adianto o seguinte exercicio de futuroloxía.

Logo de que os directivos dos consorcios galegos de TDT (os que teñen licencias para emitir en Galicia) presentaran a súa visión sobre a implantación e futuro da mesma, teño a sensación de que a TDT (ver infografía) é unha tecnoloxía que nace morta. Vaporware, como ocorreu no seu momento coa excesiva propaganda en torno ó 3G e que aínda hoxe non ten un uso elevado nin modelo de negocio asociado que a rentabilice. Máis aínda coa emerxencia das tecnoloxías Wireless: WiFi, WiMax, … que permiten a creación dunha infraestrutura para a conexión ubicua de baixo coste.

As actitudes dos ponentes poderían resumirse en..

non sabemos cómo rentabilizala nin qué facer con ela, pero temos que estar na TDT

Principalmente teñen 2 problemas:

  • os altos costes iniciais para dotarse de unha cobertura xeralista (en torno ó 98%). Aquí o debate está en quen pon os cartos sobre a mesa para a acometida.. o estado? as empresas que rentabilizarán o negocio? consorcios público-privados? Non está nada claro aínda a estas alturas.
  • xestión dos contidos e publicidade nun mundo de micronichos. Pasar de audiencias do 30% de share ó 3% supón un cambio ó que os medios non saben cómo adaptarse. Deben crear canles de micronicho, mais aínda non teñen claro o modelo de negocio neste novo entorno.

Os ponentes dixeron abertamente que non tiñan previsto emitir “nada serio” antes do 2010, a pesar do “apagón analóxico” planificado polo estado, que prentendía adiantarse dous anos á data límite marcada pola directiva europea (2012) e realizar nese ano o apagón (o que debería indicar unha predisposición dos medios para ter pensado xa o seu modelo de negocio).

Pero mais alá destes 2 factores cruciais, a min chámame poderosamente a atención unha cousa: a integración na TDT dos contidos xerados polos usuarios. Porque si algo permanece primordialmente das charlas de Rosa Franquet e Isidro Moreno foron as ideas de que:

  • os usuarios desexan que se lles permita a interacción e colaboración: convertimonos en consumidores activos, como nos veñen demostrando as diversas plataformas de internet como flickr, youtube, etc… que rentabilizan os contidos xerados polos usuarios con modelos de negocio baseados na publicidade ou en cobrar cuotas por melloras no servizo básico.
  • a interactividade pode dividirse en: selectiva (ex: trivial), transformativa (ex: xogos clásicos de ordenador), constructiva (ex: second life). Na última, os xestores da aplicación non diseñan o que o usuario pode facer, senón que o dotan de ferramentas para que el faga. A máis atractiva das interactividades é a constructiva.

Con este par de ideas e extrapolando os consumos de medios (tv, radio, internet, …) ó 2012 según os perfís de idade.. podemos facernos algunha que outra pregunta… ¿para qué desexarían usar a TDT os usuarios da Net generation (ou nativos dixitais) nun mundo hiperconectado e con plataformas para socializa-los seus propios contidos? ¿Será a xeración dos seus pais a que salve a TDT?… ¿por canto tempo?

Tendo en conta que a TDT permite unha interactividade moi restrinxida (só selección do existente) cabe preguntarse seriamente si a TDT non é unha tecnoloxía fracasada no tocante ó seu uso previsto. Por lexislación, sustitutiva da analóxica, pero fracasada. É salientable que quen máis presión está a facer para que se implante dunha vez sexan as operadoras telefónicas… para poder usar as frecuencias que hoxe ocupan as televisión analóxicas. O resto dos actores non moven ficha.

Neste sentido, e si logra achegar unha definición similar á TDT, a IPtv ten moito que dicir e pode posicionarse como a gañadora do tempo dos usuarios.

A favor ten tanto que os custos de implantación son mínimos comparados coa TDT e a súa cobertura vai parella á previsible extensión de cobertura de internet (aínda hoxe escasa). Por outra banda, en canto ós contidos.. no ecosistema internet existe xente moi habituada á rentabilización dos contidos xerados polo usuario e á xestión dos micronichos. As ferramentas xa existen e parece que todo xoga ó seu favor. De feito, Óscar Sacristán, director de LambdaStream, apostou por un mundo onde as ferramentas sociais chegan á televisión e a interactividade constructiva se impón. Xurdirán como resposta á fragmentación e abundancia de canles e opcións, ó igual que sucedeu en internet. Así, chegará un día no que nos sentemos fronte á pantalla e seleccionemos algún dos programas que nos recomendan os nosos contactos a través das ferramentas sociais adaptadas á pantalla e non o que nos programen os directivos dos mass-media. Xa non queremos “mass-media”… senón “meus-media”: personalización, personalización, personalización.

O reto que debe afrontar a TDT é integrar os contidos xerados polos usuarios, porque nun mundo de abundancia, a escasez non é suficiente na loita por capta-lo tempo do usuario.

Taller: a mañán do sábado

Última sesión do seminario de Novas Tecnoloxías e Comunicación. Taller realizado por Xosé Ramil, da Fundación Chandra.

# 10:20h – 12:00h. Comezamos a sesión matinal repasando o feito o día anterior: cómo crear bitácoras e manter as estatísticas, as alertas de Google News para facer seguemento da entidade, de eventos ou palabras clave. Finalmente recórdase a creación da lista de correo para resolver dúbidas.

Continue reading “Taller: a mañán do sábado”

Taller: venres, sesión tarde

Transcripción do seminario de novas tecnoloxías e comunicación. Venres 20 de Abril. Sesión da tarde. Facultade de dereito, USC.

Xosé Ramil, periodista nos inicios do proxecto Vieiros, logo participa en Inicia (primeira iniciativa de PRISA en internet). Posteriormente, coordinador do proxecto Canal Solidario. Actualmente actúa como coordinador do proxecto Ekoos.org tamén da Fundación Chandra.

Continue reading “Taller: venres, sesión tarde”

Taller: venres, sesión matinal

Transcripción do seminario de novas tecnoloxías. Venres 20 de Abril. Sesión matinal. Facultade de dereito da USC.

Ponencia a cargo de Xabier Meilán. Ex-redactor do Ciberpaís, profesor da Escola de Xornalismo UAM/El País e do Máster de Comunicación Política do Instituto Uniersitario de Investigación Ortega e Gasset. Consultor electoral internacional, analista político e de medios.

Continue reading “Taller: venres, sesión matinal”

Taller NNTT, comunicación e ciberpoderes

Estes días andamos atando os últimos cabos para a realización do taller de novas tecnoloxías e comunicación, organizado pola Coordinadora galega de ONGD e impartido pola Fundación Chandra (ponentes: Xosé Ramil e Xavier Meilán).

Co seminario pretendemos que a xente das ONGD galegas empecen a manexar con fluidez as ferramentas que internet pón á súa disposición. Capacitar, alfabetización dixital.

O certo é que no “mundo ONGD” se descoñece a potencialidade de internet para creación de axenda pública (recordemos: a primeira tarefa dun activista). Así, hoxe en día, os activistas poden chegar a obter “ciberpoderes” que -na maior parte dos casos- descoñecen. Co seminario non esperamos resolver esto dunha tacada, o que sería irreal… mais sí fomentar a creación dunha rede de xente coñecedora destos temas e dende a que poden xurdir novas iniciativas. Queremos sembrar, non diseñar.

Tratarei de facer no blog actas diarias do ocorrido no seminario… non sexa que se cumpla o refrán… “na casa do ferreiro, cuchara de pao”.

Relacionados neste blog:

%d bloggers like this: