A madurez da tecnoloxía informática (e III)

(ler anterior …)

OS RETOS ACTUAIS E AS PERSPECTIVAS DE FUTURO
A día de hoxe parece claro que a mellor maneira de obter un software fiable e de calidade é a de traballar según o modelo da academia. O debate xa non parece ser academia VS monasterio.

Non cando por doquier observamos cómo as administracións e empresas migran a aplicacións abertas. Non é unha elección trivial que países enteiros -como Alemania, Venezuela- opten xa por estes produtos, nin cando o maior banco mundial corre os seus sistemas sobre aplicacións abertas. O último Congreso Internacional de Software Libre de Málaga di moito nese sentido, xa que conseguiu reunir a administracións, empresas e á comunidade en torno a unha mesma pregunta: Os retos actuais do Software Libre. É máis, atrevereime a dicir que a pregunta formulada era realmente… os retos actuais do mundo do Software. É de especial interese o caso das empresas desenvolvedoras de software propietario presentes. Según dixeron, cada vez máis, os seus produtos tenden a ser abertos “porque así no lo piden os usuarios”.

En resumo, a conclusión que se puido obter das numerosas conferencias foi que os retos do desenvolvemento de software na actualidade -acusados por anos de uso de software propietario- céntrase agora en profundizar no que podemos considerar a proba de madurez da tecnoloxía informática: a estandarización e accesibilidade.

A madurez da tecnoloxía informática (II)

(ler anterior …)

A ACADEMIA E O MONASTERIO
No eido da produción de software, podemos distinguir dous modelos de desenvolvemento contrapostos: o modelo da academia, onde todo o mundo pode acceder ó código fonte do programa -as instruccións que se executan co mesmo- e así correxilo, mellorarlo, estudialo, etc… obtemos deste xeito de traballar un modelo parecido ó científico, ó académico, o que fai avanzar a física ou a bioloxía. Neste modelo, o desenvolvemento, depuración e mantemento do software faise de maneira distribuida por toda a comunidade. Desta clase considérase o Software Libre ou Free Software.

No lado oposto, referirémonos ó modelo do monasterio. Aquí, a produción de software realízase de maneira centralizada por un axente interesado no mesmo (empresa, administración, asociación, …). En contraposición co modelo da academia, neste outro non se permite o acceso ó código. Calquera mellora, modificación ou corrección de erros débea realizar o axente que a desenvolveu. Así pois, o desenvolvemento, depuración e mantemento do software realízase de xeito centralizado. Desta clase considérase o Software Propietario.

(ler seguinte …)

A madurez da tecnoloxía informática (I)

A TECNOLOXÍA COMO MAXIA
Nun célebre escrito de Umberto Eco (El mago y el científico), téndese o paralelismo entre a maxia na idade obscura e a tecnoloxía na sociedade moderna. Tal afirmación esconde

a presunción de que se pode pasar de golpe dunha causa a un efecto por cortocircuito, ignorando os pasos intermedios.

O que pedimos da tecnoloxía, é que sexa transparente. Que se adecúe ás nosas necesidades e nos facilite a realización de certas tarefas, aumentando deste xeito o noso nivel de benestar. Non comprendela, senón utilizala.

Así, chegamos ó primeiro dos retos dunha tecnoloxía: a fiabilidade. Que funcione como lle pedimos sin importar a caixa negra dos pasos intermedios. De igual modo ocurre coa informática e, máis concretamente, cos programas que usamos, o software.

No campo do software, nembargantes, debido ó recurso estratéxico que manexa -a información- a fiabilidade faise crítica, engadindo ademáis outro requisito indispensable: a seguridade da información. Por un lado desexamos que o contido non sexa accesible por quen non desexemos, asegurar a integridade, etc. Por outro, minimizar os posibles erros do programa -os bugs- que poden permitir a outros colarse no noso sistema e acceder ós datos.

(ler seguinte …)

De Google, hackers e piscinas


A raíz dunha reportaxe da revista Time agora publicada polo grupo Vocento en España, vemos unhas curiosas fotos das oficinas de Google.

A reportaxe en sí non dí nada novo. Parece que só é un lavado de cara logo da polémica da censura en China e as numerosas críticas na blogosfera. Alomenos é curioso que o seu socio Time-Warner (co que en Decembro chegou a un sustancioso acordo), sexa propietario da revista Time. Mais non me quero parar nestas disquisicións. Simplemente observade de novo as fotos.

O que máis me chamou á atención foron os espazos habilitados para a distración dos seus empleados: piscina, billares, canchas de volei, masaxes … nun principio un pode pensar que isto só é unha excentricidade: ¿qué interés pode ter Google en que os seus empleados se distraian nas horas de traballo?

Pois o máximo: é a mellor forma de aproveitar o tempo dos seus traballadores. Vaia paradoxa!

Vexamos. Os traballadores de Google son programadores. Normalmente hackers no sentido de Himanen: xente apaixoada polo seu traballo (véxase senón algún dos métodos de reclutamento de novos enxeñeiros). Ben. Os programadores son xente creativa, é dicir, teñen que crear unha solución a un problema dado. Mais a creación non traballa de 8h a 15h. Non entende de horarios. Dahí, a especial relación dos hackers co traballo. O mellor xeito de que un programador saque partido das horas de traballo é que esté lúcido, relaxado. Sempre hai intres nos que te bloqueas cun algoritmo, ou cunha función… neses intres é preciso desconectar. Olvidarte. Relaxarte.

Así pois, podemos concluir dúas cousas …

>> que Brin e Page tamén coñecen a Ética Hacker, a especial relación dos hackers co tempo. Poder ser ésta unha das claves do bo rendemento da empresa: que os directivos sexan á vez técnicos, que coñezan a lóxica interna dos seus traballadores.

>> que este modelo non é exportable a tódalas empresas 😉

Para rematar… unha curiosidade … qué hai de certo no rumor de que Google ten un Plan-Para-Dominar-O-Mundo?

Brecht III :: ¿Qué facer?

«Primero vinieron a buscar a los comunistas: no hablé pues no era comunista. Después vinieron por los socialistas y sindicalistas. Tampoco hablé porque no era lo uno ni lo otro.

Vinieron entonces a por los judíos y yo no hablé porque no era judío. Finalmente, vinieron a por mí, y para ese momento, ya no quedaba nadie que pudiera hablar por mí.»

— 1945, Martin Niemoeller (pastor protestante, 1892-1984)

Erróneamente atribuida a Brecht.

Brecht II :: Loa de la duda

«Frente a los irreflexivos, que nunca dudan,
están los reflexivos, que nunca actúan.
No dudan para llegar a la decisión, sino
para eludirla. Las cabezas
sólo las utilizan para sacudirlas. Con aire grave
advierten contra el agua alos pasajeros de naves hundiéndose.
[…]
¿De qué le sirve poder dudar
a quien no puede decidirse?
Puede actuar equivocadamente
quien se contene con razones demasiado escasas,
pero quedará inactivo ante el peligro
quien necesite demasiadas.»

— Bertolt Brecht, Loa de la duda. 1932

Anaco dun poema maior de Brecht. Éste faime recordar que só se equivoca aquel que actúa.

Brecht I :: Catón de guerra alemán

«Los de arriba dicen: la paz y la guerra
son de naturaleza distinta.
Pero su paz y su guerra
son como viento y tormenta.
La guerra nace de su paz
como el hijo de la madre.
Tiene sus mismos rasgos terribles.
Su guerra mata
lo que sobrevive a su paz.»

— Bertolt Brecht, Catón de guerra alemán. 1937-1938

Infraestruturas de acceso

A partir dun comentario ó artigo de O estilo da Web 2.0 refiro aquí as impresións que teño sobre as infraestructuras de acceso á rede.

Como moi ben dicía Fran..”Cando a maoir parte dos españois nin sequera teñen acceso a rede, falar de web 2.0 é case utópico”

Según a tan manida lei de Metcalfe: o valor dunha rede é igual ó cuadrado do número de usuarios do sistema. É dicir, o valor da rede reside na abundancia, reside en que cada vez sexamos máis os que estemos en disposición de conectarnos. Así pois, vemos con claridade que o primeiro paso para rachar coa fenda dixital, para chegar a ser unha sociedade da información é a conexión.

Un artigo de David de Ugarte ó respecto sintetiza ben as impresións de moitos dándolle forma: Redes públicas: ¿libertad de mercado o libertades cívicas?. Non me estenderei aquí no que moi ben defendeu David…

derecho al acceso, porque no debemos confundir derechos con servicios ni ciudadanos con consumidores.

O estilo da Web 2.0

Nos tempos que corren as leis de Moore e Metcalfe quedáronse obsoletas. Aparecen novos termos por doquier e ás veces é complexo manterse ó día no léxico da tecnosfera.

Mais estes días acabo de comprender un deles en todo o seu apoxeo: a Web 2.0. Hai algún tempo que o coñezo, o uso e incluso poño algúns exemplos do que sería a Web 2.0, mais agora compréndoa (si se pode dicir algo tan pretencioso dun termo, claro está).

A Web 2.0 non se refire a un salto cualitativo nas tecnoloxías que subxacen na rede. É algo moito máis profundo, de filosofía, de estilo: proclama unha nova forma de producir, distribuir e consumir contidos para a web. Agora as tres etapas fanse de xeito distribuido, é dicir, entre todos. Non hai centros. Ten que ver máis cos bazares que coas catedrais, que diría Raymond.

Como moi ben dixo PJorge: “A Web 1.0 consúmese, a 2.0 úsase.

Os exemplos…

» A MÚSICA. Na Web 1.0 baixamos a música de servidores tipo mp3.com (correxido: puxen mp3.com no lugar de Napster, que é un P2P), na 2.0 usamos clientes Peer To Peer tipo e-Mule, bitTorrent nos que ademáis de consumir (descargar pelis, música, …) podemos producir (nós mesmos convertímonos en servidores, distribuimos o que posuímos).

» A INFORMACIÓN. Na Web 1.0 as novas encontrábanse centralizadas en portais de grandes compañías tipo Terra. Na 2.0 usamos distintos canais de información distribuida onde ademáis de consumir info tamén a “creamos”: blogs de confianza para ler (o noso propio para producir); sitios como Barrapunto, Chuza!, Arredemo, …

Así pois, estamos ante un cambio no uso da web e no aproveitamento das súas ferramentas (por exemplo do tan manido RSS), aquelas que potencian a creación de redes sociais.

Agora ben.. ¿está este “novo” paradigma creando novos modelos de sociedade?