Galeano: a auga

Transcribo dúas historias escritas por Galeano no libro Bocas del tiempo.

EL AGUA

Al principio de los tiempos, la hormiga no tenía la cintura finita. Lo dice el Génesis, según la versión que anda en boca en boca en la costa colombiana del Pacífico: la hormiga era redonda y estaba toda llena de agua.

Pero Dios se había olvidado de mojar el mundo. Cuando se dió cuenta de su distracción, le pidió ayuda. Y la hormiga se negó.

Entonces, los dedos de Dios le estrujaron la panza.
Y así nacieron los siete mares y todos los ríos.

LOS DUEÑOS DEL AGUA

Hay empresas que son como esa hormiga pero mucho más grandes.

Al fin del siglo veinte, la guerra del agua estalló en Cochabamba. Cuando la empresa estadounidense Bechtel triplicó la tarifa de un día para el otro, las comunidades indígenas marcharon desde los valles y bloquearon Cochabamba, y también la ciudad se rebeló y se alzaron barricadas y ardieron las facturas del agua, en una gran hoguera, en la Plaza de Armas.

El gobierno de Bolivia contestó a balazos, como es habitual. Hubo estado de sitio, muertos y presos, pero la pueblada continuó, imparable, día tras día, noche tras noche, durante dos meses, hasta que en la embestida final los cochabambinos desprivatizaron el agua y recuperaron el riego de sus cuerpos y de sus sembradíos.

En la ciudad de La Paz, en cambio, las protestas no impidieron que se adueñara del agua la empresa francesa Suez. La tarifa se fue a las nubes, y casi nadie pudo pagar la cuenta. Por qué será, se preguntaron los expertos europeos y los gobernantes nacionales. Estaba claro: por atraso cultural. Los bolivianos pobres, que son casi todos, ignoran que deben bañarse una vez al día, como es costumbre en Europa desde hace quince minutos, y también ignoran que deben lavar el auto que no tienen.

Eduardo Galeano, Bocas del tiempo

Descargas, enlaces publicidade e detencións

Aínda que tarde non podo máis que facerme eco da noticia destes días

¿persoas detidas por descargar de internet películas, música e porno? ¿quen se cree a estas alturas tal película?

por certo, chámame especial a atención o que se centran os medios neste dato:

Las páginas web contra las que se ha dirigido la operación han recibido 615.000.000 visitas y proporcionaban a sus administradores ingresos medios anuales de 900.000 euros derivados de la publicidad y los enlaces contratados por otras empresas, sobre todo de casinos virtuales, contenidos pornográficos de pago o tiendas ‘on line’ de productos informáticos.

pregúntome… ¿é ilegal ganar cartos coa publicidade?

Ahí van uns enlaces. DEIXEMOS AS COUSAS CLARAS.

:: Asociación de Internautas:
a noticia
a policía e a alarma social
máis policía (con nota de prensa)
Google e os enlaces

:: David Bravo:
a noticia
relacionando noticias
mentiras e medios: ética periodística

and last, but not the least… Cortell en estado puro

Responsabilidade Social

«Will: “¿Por qué cree que debería trabajar para la Agencia de Seguridad Nacional?
Agente: Bueno, estarías trabajando con lo último. Tecnología punta que no puede verse en otra parte porque está clasificada. Las supercuerdas, matemáticas del caos, algoritmos avanzados.

Will: ¿Descifrar códigos?
Agente: Es una pequeña parte de lo que hacemos.

Will:Bah! vamos, eso es lo que hacen ustedes, controlan el 80% de los trabajos de inteligencia. Tienen 7 veces más presupuesto que la CIA.
Agente: No nos gusta fanfarronear Will, pero tienes razón. Pero tal como yo lo veo la cuestión no es por qué deberías trabajar para nosotros. La cuestión es por qué no.

Will: ¿Por qué no debería trabajar para ustedes?. Pregunta difícil, pero intentaré responderla…»
— El indomable Will Hunting

Neutralidade tecnolóxica

“La tecnología no es buena ni mala. Tampoco neutral.”
Melvin Kranzberg

¿Qué supón a neutralidade no mundo do software? Dende logo non elexir entre unha compañía ou outra por lei. Dacordo ata este punto. ¿Mais, enténdeno así os nosos gobernantes/xestores?

Non o creo. Unha lei que regule o uso do software libre na administración non impide a ningunha empresa poder acceder ó concurso público. Todo o contrario, facilita o acceso e mellora a usabilidade do usuario. Non poder acceder a certos contidos como usuario por non usar software, digamos de Macromedia ou Microsoft non me parece nada neutral por parte do estado.

Con esta perspectiva, nace o Observatorio de Neutralidade Tecnolóxica. Pretende ser un lugar onde visualizar o conflito: pór as nosas denuncias de incumplimento de neutralidade.

A neutralidade tecnolóxica non se debe convertir en ineptitude tecnolóxica. Non o olvidemos, hoxe en día ser neutral significa ser accesible, usable e interoperable. Éste é o camiño que se debe andar: o dos estándares.

Sobre a neutralidade tecnolóxica:

» Diario de sesións do Senado: [en PDF] Comisión da Sociedade da Información e o Coñecemento. Presidencia do Excmo Sr. D. Jordi Guillot Miravet. Celebrada o martes, 19 de Abril de 2005.

» Recursos sobre neutralidade tecnolóxica en Derecho Internet:

» e mentres tanto o mundo xira ó revés:
os avións de Gran Bretaña
¿O pentágono e a NSA usan Linux?
O Departamento de Seguridade interna dos EUA demostra que o software libre ten menor índice de erros

Internet: o pozo e a traída

Cando aínda eramos uns críos -hai uns 20 ou 30 anos- en Galicia, o normal era ter un pozo, un depósito de auga na casa.

O seu obxectivo era asegurar o abastecemento. Por aquel entón, aínda non funcionaban de todo ben (si tíñamos a sorte de que as había) as redes municipais de abastecemento de auga. Por iso, facía falta unha fonte de suministro segura.

Co tempo, as redes foron chegando e o abastecemento xa era fiable: non tiña cortes tan habituais e a auga chegaba fluida. Ós poucos, fomos adquirindo confianza no suministro e pasamos do uso da auga do pozo a usar a auga da traída. Agora, é raro ver unha casa cun depósito de agua. E a case ninguén se lle ocorre construir unha que o posúa.

Tal analoxía sérveme hoxe para reflexionar sobre o software e internet. Internet tamén é unha rede (de datos fronte á rede de agua anterior). E o software é a súa auga. Para abastecernos precisamos de pozos de información: os discos duros.

A día de hoxe é preciso ter todo o software (sistema operativo, programas ofimáticos, edición de gráficos, etc) na nosa computadora. Para asegurar o servizo debemos telo na nosa computadora. Mais non parece ilusorio pensar que nun futuro próximo poidamos prescindir del xa que todo o que precisemos se encontrará a golpe de ratón, na rede. Á nosa disposición.

Para que isto ocorra, sen dúbida, é preciso que se den alomenos dous condicionantes:

1) garantir a fiabilidade da rede (ancho de banda, mellora do servizo, etc), xa que non usaríamos a auga da traída se non tivésemos unha fonte de suministro segura.

2) fomentar o uso de estándares abertos, permitindo a interoperabilidade entre distintos sistemas e mellorando a experiencia do usuario: un punto de inflexión, a madurez da tecnoloxía informática.

Pode que para entón, non teñamos pozos de software senón que usemos o da traída.

¿Existe a esquerda en España?

«Por tanto, es preciso desterrar algunos tópicos y malentendidos, deliberados o no, acerca de la propiedad intelectual. A saber, esta forma de propiedad no constituye un obstáculo para la libre circulación y el desarrollo de las ideas y de las creaciones; todo lo contrario, la especial protección que brinda la propiedad intelectual no se puede confundir con un impuesto o tributo que grava y perjudica el desarrollo económico, social y cultural, sino como incentivo para seguir creando riqueza y cultura al servicio de la sociedad y del individuo.»

Gaspar Llamazares, portavoz do Grupo Parlamentario de Esquerda unida, explicando o seu voto positivo ó proxecto de Lei de Propiedade Intelectual (LPI). Diario de Sesións do Congreso dos Diputados (fonte: Kriptópolis). Pregúntome si aínda existe a esquerda a España. Unha que entenda o século XXI.

A madurez da tecnoloxía informática (e III)

(ler anterior …)

OS RETOS ACTUAIS E AS PERSPECTIVAS DE FUTURO
A día de hoxe parece claro que a mellor maneira de obter un software fiable e de calidade é a de traballar según o modelo da academia. O debate xa non parece ser academia VS monasterio.

Non cando por doquier observamos cómo as administracións e empresas migran a aplicacións abertas. Non é unha elección trivial que países enteiros -como Alemania, Venezuela- opten xa por estes produtos, nin cando o maior banco mundial corre os seus sistemas sobre aplicacións abertas. O último Congreso Internacional de Software Libre de Málaga di moito nese sentido, xa que conseguiu reunir a administracións, empresas e á comunidade en torno a unha mesma pregunta: Os retos actuais do Software Libre. É máis, atrevereime a dicir que a pregunta formulada era realmente… os retos actuais do mundo do Software. É de especial interese o caso das empresas desenvolvedoras de software propietario presentes. Según dixeron, cada vez máis, os seus produtos tenden a ser abertos “porque así no lo piden os usuarios”.

En resumo, a conclusión que se puido obter das numerosas conferencias foi que os retos do desenvolvemento de software na actualidade -acusados por anos de uso de software propietario- céntrase agora en profundizar no que podemos considerar a proba de madurez da tecnoloxía informática: a estandarización e accesibilidade.

A madurez da tecnoloxía informática (II)

(ler anterior …)

A ACADEMIA E O MONASTERIO
No eido da produción de software, podemos distinguir dous modelos de desenvolvemento contrapostos: o modelo da academia, onde todo o mundo pode acceder ó código fonte do programa -as instruccións que se executan co mesmo- e así correxilo, mellorarlo, estudialo, etc… obtemos deste xeito de traballar un modelo parecido ó científico, ó académico, o que fai avanzar a física ou a bioloxía. Neste modelo, o desenvolvemento, depuración e mantemento do software faise de maneira distribuida por toda a comunidade. Desta clase considérase o Software Libre ou Free Software.

No lado oposto, referirémonos ó modelo do monasterio. Aquí, a produción de software realízase de maneira centralizada por un axente interesado no mesmo (empresa, administración, asociación, …). En contraposición co modelo da academia, neste outro non se permite o acceso ó código. Calquera mellora, modificación ou corrección de erros débea realizar o axente que a desenvolveu. Así pois, o desenvolvemento, depuración e mantemento do software realízase de xeito centralizado. Desta clase considérase o Software Propietario.

(ler seguinte …)

A madurez da tecnoloxía informática (I)

A TECNOLOXÍA COMO MAXIA
Nun célebre escrito de Umberto Eco (El mago y el científico), téndese o paralelismo entre a maxia na idade obscura e a tecnoloxía na sociedade moderna. Tal afirmación esconde

a presunción de que se pode pasar de golpe dunha causa a un efecto por cortocircuito, ignorando os pasos intermedios.

O que pedimos da tecnoloxía, é que sexa transparente. Que se adecúe ás nosas necesidades e nos facilite a realización de certas tarefas, aumentando deste xeito o noso nivel de benestar. Non comprendela, senón utilizala.

Así, chegamos ó primeiro dos retos dunha tecnoloxía: a fiabilidade. Que funcione como lle pedimos sin importar a caixa negra dos pasos intermedios. De igual modo ocurre coa informática e, máis concretamente, cos programas que usamos, o software.

No campo do software, nembargantes, debido ó recurso estratéxico que manexa -a información- a fiabilidade faise crítica, engadindo ademáis outro requisito indispensable: a seguridade da información. Por un lado desexamos que o contido non sexa accesible por quen non desexemos, asegurar a integridade, etc. Por outro, minimizar os posibles erros do programa -os bugs- que poden permitir a outros colarse no noso sistema e acceder ós datos.

(ler seguinte …)

De Google, hackers e piscinas


A raíz dunha reportaxe da revista Time agora publicada polo grupo Vocento en España, vemos unhas curiosas fotos das oficinas de Google.

A reportaxe en sí non dí nada novo. Parece que só é un lavado de cara logo da polémica da censura en China e as numerosas críticas na blogosfera. Alomenos é curioso que o seu socio Time-Warner (co que en Decembro chegou a un sustancioso acordo), sexa propietario da revista Time. Mais non me quero parar nestas disquisicións. Simplemente observade de novo as fotos.

O que máis me chamou á atención foron os espazos habilitados para a distración dos seus empleados: piscina, billares, canchas de volei, masaxes … nun principio un pode pensar que isto só é unha excentricidade: ¿qué interés pode ter Google en que os seus empleados se distraian nas horas de traballo?

Pois o máximo: é a mellor forma de aproveitar o tempo dos seus traballadores. Vaia paradoxa!

Vexamos. Os traballadores de Google son programadores. Normalmente hackers no sentido de Himanen: xente apaixoada polo seu traballo (véxase senón algún dos métodos de reclutamento de novos enxeñeiros). Ben. Os programadores son xente creativa, é dicir, teñen que crear unha solución a un problema dado. Mais a creación non traballa de 8h a 15h. Non entende de horarios. Dahí, a especial relación dos hackers co traballo. O mellor xeito de que un programador saque partido das horas de traballo é que esté lúcido, relaxado. Sempre hai intres nos que te bloqueas cun algoritmo, ou cunha función… neses intres é preciso desconectar. Olvidarte. Relaxarte.

Así pois, podemos concluir dúas cousas …

>> que Brin e Page tamén coñecen a Ética Hacker, a especial relación dos hackers co tempo. Poder ser ésta unha das claves do bo rendemento da empresa: que os directivos sexan á vez técnicos, que coñezan a lóxica interna dos seus traballadores.

>> que este modelo non é exportable a tódalas empresas 😉

Para rematar… unha curiosidade … qué hai de certo no rumor de que Google ten un Plan-Para-Dominar-O-Mundo?