Usar software “do traído”

Éste é o modelo de negocio de Salesforce (entre outras moitas cousas): alquilar software por internet. Nada de instalación no propio PC. Pagas por ter acceso a un soft que está nos seus servidores.
A empresa ofrece o software como un servizo, non como un produto:

Salesforce supone no tener que instalar un CD en tu ordenador, seas un pequeño o gran negocio, para obtener nuevos programas o actualizarlos. Es el hecho de usar Internet, los servicios de la Red, para gestionar tu empresa;

Aínda que a simple vista o pareza, non é un simple negocio máis. Supón que a empresa entende o cambio de paradigma da sociedade actual. O mundo-distribuido no que estamos:

Es el fin del modelo de licencias, instalación y actualización actual. Hasta el modelo de ingresos y mercadotecnia ha cambiado.

E a pregunta do millón… ¿e si a rede cae?

Cuando se cae, sencillamente los servicios no están disponibles. Hoy todo corre por Internet: teléfono, televisión, ocio; llega a todas partes: colegios, hogares, negocios… Hoy la Red casi nunca se cae porque cada vez es más estable. También es fácil de usar y económica. Internet es la última de las redes modernas, la de la comunicación. Ninguna red, sea la sanitaria, eléctrica o telefónica, da el 100%, pero se acerca bastante.

Por isto, como as antigas redes de auga, a rede debe a servir auga da traída e non do pozo. Mais para iso é preciso o acceso universal e garantido.

(ler entrevista completa)

Blogs e políticos

Non basta con tender pontes. Hai que cruzalas.

Esta frase pódese aplicar en xeral ós blogs dos políticos. Salvo honrosas excepcións. Parafraseando a Sombra digital a raíz do caso da Wikipedia, na maioría dos casos sobre as novas tecnoloxías, segen cabalgando as antigas mentalidades.

A idea madura e colle sentido a raíz dunha entrada de David de Ugarte e da lectura cointinua do blog de Eva Campos.

As mentalidades que rixen nun mundo descentralizado, as das estruturas que pretenden ostentar o poder entre sí, que son centros/filtros no que ó seu ámbito se refire, non son adecuadas -nin necesarias- nun mundo distribuido.

A pregunta que -me- trataba de responder é … ¿para qué pode servir o blog dun político? ¿Para falar cos colegas, para crear debate, para auditar o acontecido nos seus respectivos ámbitos de actuación, para dar pompa do seu partido, para… ? Un milleiro de cousas. Ademáis de políticos son cidadáns.

Dacordo, mais a pesar disto, creo que o blog dun político máis que ningún outro ten a responsabilidade de alonxarse do modelo loro. Daqueles usos nas que o discurso se importa e retransmite. As campañas do partido, as consignas. Neste caso non os considero outro nodo dunha rede, senón un simple hub ou retransmisor. ¿E por qué discutir-ler-interrelacionarse cun hub tendo o nodo fonte á man? Un blog pode servir para moito máis. Para constrúir discurso dende a propia localidade (ver no vídeo anécdota das milicias en Compostela na época preguerra civil. Exemplifica claramente o que quero dicir).
Ben. Sempre nos queixamos de que non hai transparencia en política. Sempre se queixan de que non hai participación. A eterna pescadilla que se morde a cola: a demencia dos gobernantes e a desidia dos gobernados. Bueno, pois aquí temos unha plataforma para construir participación e debate.

¿Aprenderemos a usala? ¿Ou non conseguiremos apearnos do cabalo?

“Hijos de Mamá” en Boiro

Este sábado pasou por Boiro a obra de teatro Hijos de mamá, interpretada por Enrique San Francisco e Jorge Sanz.

A obra retrata as miserias dos dous irmáns que están esperando a que súa nai morra dunha vez. Para obter a herencia ou escaparse da prisión que supón coidala. Todo en clave de comedia.

Ós poucos vanse espindo os personaxes xa ó principio debuxados. A par que se quedan sin armas para a comedia. San Francisco, facendo do que mellor se lle da: persoaxe vive-la-vida. Jorge Sanz de irmá-profesor sacrificado que vive aínda coa nai coidándoa. Ambos fillos de mamá. Cobardes. Sempre á súa sombra. E logo á de súa muller (no caso de San Francisco). É dicir:

Somos una generación de hombres criados por mujeres, me pregunto si otra mujer es la solución.
(Tyler Durden, El Club de La Lucha)

A verdade que me defraudou. Cos mimbres que tiña crin que sería moi boa. Non chegou a pasable. Dende logo nada comparado coa caravana da Cultura Circula que pasou por estes lares hai ben pouco.

Enrique San Francisco estivo correcto, no seu papel de canalla. De actor, xa non lle queda moito. Alomenos eu non vin nada. Sanz, con máis empaque limítase a facer de irmán paspán. Como querendo demostrar que non só é unha cara bonita. A pesar de que me rin en certos tramos, a sensación xeral foi de naderío. De nada de nada. Non me gustou.

Eu sonche máis da retranca característica galega. Do humor patrio. Nada de prometedoras obras medianas.

El País e a Ética Hacker

Como cada domingo tomo o café coas novas salmón dos diarios dominicais. Hai tempo que aprendín que nelas se concentra gran parte do que importa. A maquinaria.

Ben. Pois hoxe tomo o café en clave hacker:

Téndese a asociar o crecemento económico á capacidade de produción manufactureira, pero a revolución das TIC desprazou o foco do crecemento para os servizos…
(entrevista a Dalle Jorgenson)

… si o que nos precedeu foi a economía industrial, agora estamos na economía informacional. Onde o importante é a información, cómo se crea e distribúe. Ben. ¿E cómo afectan os cambios ós traballadores da información?

Os expertos afirman que a flexibilidade laboral contribúe a que os traballadores melloren o seu rendemento.
(reportaxe Cando os empregados xestionan o seu traballo)

Non se trata das horas que traballes, senón do que fas: as empresas de ‘software’ con máis éxito teñen unha semana laboral de 35 horas.
(Entrevista a Jeffrey Pfeffer)

É curioso, pero co cambio de paradigma volvemos atrás. Como o eterno péndulo da historia. Ten de novo sentido o traballo por obxectivos, por tarefas, como na era agraria: por colleitas. E para rendir ó máximo no tempo “de creación” hai que estar distraídos.

«No es que nos pongamos de acuerdo ante la visión de la verdad… sino que decimos que algo es verdad cuando nos ponemos de acuerdo.»

— posmodernista

Boiro, infraestruturas e turismo

Turismo en Boiro
Domingo 28 de maio. Ano 2006. Un calor sofocante. As praias da comarca do Barbanza abarrotadas. Como tódolos veráns. Cada vez máis Arousa Norte é un destino apetecible para os turistas. E tamén para os atascos.

Este fin de semana xa se sufriron os primeiros atascos na Vía Rápida que une Ribeira e Padrón. Aínda que a localidade máis afectada foi a de Noia.

Por suposto este é un simulacro do que será este verán. Só iso, porque a estas alturas, a afluencia de xente non é nada comparado cos meses claves para o “turismo estacional” que lle chaman. Un dato significativo: dous dos bares de Boiro de maior afluencia están agora de vacacións, por reformas ou descanso do persoal. Preparándose para o que está por vir.
O verán promete, e será máis conflitivo que os anteriores por dúas razóns principais: o aumento da presión poboacional sobre a vila de Boiro e a redución dos carrís lentos á altura de Rianxo, as conocidas curvas de Vilas.

O das curvas de Vilas darían para un blog enteiro: Nacemento e historia da Vía Rápida do Barbanza. As curvas de vilas, un tramo mortal. Dende a construción inicial chea de peraltes ó reves e curvas imposibles ata a eterna demora no desdoblamento e mellora da carretera… Pero o segundo factor é o que máis me interesa para o que quero resaltar. O aumento da densidade poboacional, ou da presión do ladrillo sobre a costa.

Escarabote
A economía de Boiro -ó igual que os veciños do Barbanza- depende en gran medida do ladrillo, turismo e conserveiras. Sufrindo éstas últimas un proceso de deslocalización máis ou menos forte. A construción de vivendas multifamiliares a menos de 100m da costa é un feito que atinxe sobre todo á zona de Escarabote (situada no tramo Boiro-Pobra do Caramiñal), sen desmerecer outras zonas do concello.

Estas vivendas adícanse sobre todo a 2ª residencia. Xente de Compostela e arredores, pero non só. A presión sobre a costa -e sobre o prezo da vivenda- aumentou desmesuradamente a golpe de Plan Urbanístico. E non se contou co adecuado dimensionamento dos servizos e as infraestruturas. Xa non só das carreteras, senón tamén da auga, servizos de alcantarillado, etc
O que vimos este fin de semana non é un feito puntual, senón que é consecuencia dun determinado modelo de desenvolvemento. Un modelo de pan para hoxe e fame para mañán. Algo que se agravará este verán máis que nunca polo crecemento sin control das vivendas a pé de plaia.

Non se pode abordar unha posible solución ó problema dos atascos, perdas de auga, mal saneamento, etc sen repensar o desenvolvemento e progreso da zona. Cando todo o mundo trata de informacionalizar a súa economía (investimento en I+D, servizos, etc) nós aínda dependemos en gran medida do modelo de ladrillo e turismo estival.