“Hijos de Mamá” en Boiro

Este sábado pasou por Boiro a obra de teatro Hijos de mamá, interpretada por Enrique San Francisco e Jorge Sanz.

A obra retrata as miserias dos dous irmáns que están esperando a que súa nai morra dunha vez. Para obter a herencia ou escaparse da prisión que supón coidala. Todo en clave de comedia.

Ós poucos vanse espindo os personaxes xa ó principio debuxados. A par que se quedan sin armas para a comedia. San Francisco, facendo do que mellor se lle da: persoaxe vive-la-vida. Jorge Sanz de irmá-profesor sacrificado que vive aínda coa nai coidándoa. Ambos fillos de mamá. Cobardes. Sempre á súa sombra. E logo á de súa muller (no caso de San Francisco). É dicir:

Somos una generación de hombres criados por mujeres, me pregunto si otra mujer es la solución.
(Tyler Durden, El Club de La Lucha)

A verdade que me defraudou. Cos mimbres que tiña crin que sería moi boa. Non chegou a pasable. Dende logo nada comparado coa caravana da Cultura Circula que pasou por estes lares hai ben pouco.

Enrique San Francisco estivo correcto, no seu papel de canalla. De actor, xa non lle queda moito. Alomenos eu non vin nada. Sanz, con máis empaque limítase a facer de irmán paspán. Como querendo demostrar que non só é unha cara bonita. A pesar de que me rin en certos tramos, a sensación xeral foi de naderío. De nada de nada. Non me gustou.

Eu sonche máis da retranca característica galega. Do humor patrio. Nada de prometedoras obras medianas.

El País e a Ética Hacker

Como cada domingo tomo o café coas novas salmón dos diarios dominicais. Hai tempo que aprendín que nelas se concentra gran parte do que importa. A maquinaria.

Ben. Pois hoxe tomo o café en clave hacker:

Téndese a asociar o crecemento económico á capacidade de produción manufactureira, pero a revolución das TIC desprazou o foco do crecemento para os servizos…
(entrevista a Dalle Jorgenson)

… si o que nos precedeu foi a economía industrial, agora estamos na economía informacional. Onde o importante é a información, cómo se crea e distribúe. Ben. ¿E cómo afectan os cambios ós traballadores da información?

Os expertos afirman que a flexibilidade laboral contribúe a que os traballadores melloren o seu rendemento.
(reportaxe Cando os empregados xestionan o seu traballo)

Non se trata das horas que traballes, senón do que fas: as empresas de ‘software’ con máis éxito teñen unha semana laboral de 35 horas.
(Entrevista a Jeffrey Pfeffer)

É curioso, pero co cambio de paradigma volvemos atrás. Como o eterno péndulo da historia. Ten de novo sentido o traballo por obxectivos, por tarefas, como na era agraria: por colleitas. E para rendir ó máximo no tempo “de creación” hai que estar distraídos.

«No es que nos pongamos de acuerdo ante la visión de la verdad… sino que decimos que algo es verdad cuando nos ponemos de acuerdo.»

— posmodernista

Boiro, infraestruturas e turismo

Turismo en Boiro
Domingo 28 de maio. Ano 2006. Un calor sofocante. As praias da comarca do Barbanza abarrotadas. Como tódolos veráns. Cada vez máis Arousa Norte é un destino apetecible para os turistas. E tamén para os atascos.

Este fin de semana xa se sufriron os primeiros atascos na Vía Rápida que une Ribeira e Padrón. Aínda que a localidade máis afectada foi a de Noia.

Por suposto este é un simulacro do que será este verán. Só iso, porque a estas alturas, a afluencia de xente non é nada comparado cos meses claves para o “turismo estacional” que lle chaman. Un dato significativo: dous dos bares de Boiro de maior afluencia están agora de vacacións, por reformas ou descanso do persoal. Preparándose para o que está por vir.
O verán promete, e será máis conflitivo que os anteriores por dúas razóns principais: o aumento da presión poboacional sobre a vila de Boiro e a redución dos carrís lentos á altura de Rianxo, as conocidas curvas de Vilas.

O das curvas de Vilas darían para un blog enteiro: Nacemento e historia da Vía Rápida do Barbanza. As curvas de vilas, un tramo mortal. Dende a construción inicial chea de peraltes ó reves e curvas imposibles ata a eterna demora no desdoblamento e mellora da carretera… Pero o segundo factor é o que máis me interesa para o que quero resaltar. O aumento da densidade poboacional, ou da presión do ladrillo sobre a costa.

Escarabote
A economía de Boiro -ó igual que os veciños do Barbanza- depende en gran medida do ladrillo, turismo e conserveiras. Sufrindo éstas últimas un proceso de deslocalización máis ou menos forte. A construción de vivendas multifamiliares a menos de 100m da costa é un feito que atinxe sobre todo á zona de Escarabote (situada no tramo Boiro-Pobra do Caramiñal), sen desmerecer outras zonas do concello.

Estas vivendas adícanse sobre todo a 2ª residencia. Xente de Compostela e arredores, pero non só. A presión sobre a costa -e sobre o prezo da vivenda- aumentou desmesuradamente a golpe de Plan Urbanístico. E non se contou co adecuado dimensionamento dos servizos e as infraestruturas. Xa non só das carreteras, senón tamén da auga, servizos de alcantarillado, etc
O que vimos este fin de semana non é un feito puntual, senón que é consecuencia dun determinado modelo de desenvolvemento. Un modelo de pan para hoxe e fame para mañán. Algo que se agravará este verán máis que nunca polo crecemento sin control das vivendas a pé de plaia.

Non se pode abordar unha posible solución ó problema dos atascos, perdas de auga, mal saneamento, etc sen repensar o desenvolvemento e progreso da zona. Cando todo o mundo trata de informacionalizar a súa economía (investimento en I+D, servizos, etc) nós aínda dependemos en gran medida do modelo de ladrillo e turismo estival.

A Xunta e a bolsa de aluguer

Aparece hoxe, na voz de Galicia, un artigo sobre a bolsa de aluguer da Xunta. Sobre cómo a primeira bolsa que xurdiu por iniciativa do PP (boa cousa, hai que darlle aquí a razón ó vello) só fixo aumenta-los prezos do aluguer pois non se controlaban os arrendamentos (pero mal implantada, quizá ás presas).

O actual goberno, logo de repensa-las condicións da bolsa, volve a ofertala con novas condicións que pretenden controla-lo prezo e evita-los fraudes.

A nova: O final da bolsa de aluguer frea a escalada de prezos en Galicia.

A toda costa

Nos últimos tempos estamos vendo unha progresiva marbellización da costa galega. Plans urbanísticos desmesurados, construcións a pé de costa, etc

Para chamar a atención sobre esta problemática e xerar debate en torno á edificabilidade da costa e o acceso á vivenda, na rede arredemo empézase a move-la xente. A idea consiste en crear debate e denuncia-la situación actual. Ámbalas dúas cousas deben ir da man. Non olvidemos o que pasou coas últimas “sentadas por una vivienda digna”: desmovilización por non ter un claro obxectivo.

Co gallo das eleccións municipais do 2007 é un bo momento para realiza-la campaña, xa que os concellos teñen moito que dicir ó respecto. Démoslle contido pois!

Os primeiros pasos:
— artellar un mini-discurso co que ir “en campaña”.
— creación dun grupo público en Flickr para subir fotos-denuncia.
— creación dun logo “A TODA COSTA” para publicitar nos blogs e outras webs a campaña.
— outras obras audiovisuais estilo microfundismos de ACC. Microfundismo “feísmo”, etc