Etiquetado: Crítica cultural RSS Mostrar/ocultar comentarios | Atajos de teclado

  • Andrés 23:38 el 8 February, 2012 Enlace permanente | Responder
    Etiquetas: Crítica cultural, , libros, ,   

    Los desposeídos 

    La historia gira en torno a Shevek, un físico teórico de Anarres que viaja a Urras para completar su Teoría General del Tiempo. Es a través de ese viaje que Le Guin, nos presenta dos mundos muy diferentes: el anarquismo de Anarres frente al estatisto capitalista de Urras.

    Me ha encantado. No en la medida en que me impactan los libros de Stephenson, que es como si me abriesen el cerebro en canal. No es un libro que hable de la superpoblación o la influencia de la tecnología en el desarrollo de las sociedades, no te ayuda a comprender el por qué las tecnologías de generación de energía distribuidas significan libertad individual. No. No es tampoco una apología del anarquismo pero sí una gran simulación: «Tiene que parecerse mucho a esto», pensé a medida que avanzaba. En el fondo es mucho más sencillo y sincero: habla de nuestro día a día, de las relaciones que tejemos con nuestros iguales. Le Guin retrata magistralmente cómo sería una sociedad autogestionada, sus problemas e incentivos. No es que viva yo en un mundo anarquista, pero sí (he) particip(ad)o en organizaciones autogestionadas, no jerárquicas, que generan espacios de relación similares. Con los límites necesarios, me siento identificado con la historia de Shevek.

    A nivel literario me ha gustado el desarrollo de los personajes, muy natural y paulatino, con mucho sentido. Nada de licencias forzadas para que todo encaje en un final magistral. Tambien el modo en que la historia pivota en torno a 2 líneas temporales: los capítulos pares retratan la vida de Shevek en Anarres en un momento anterior a su viaje; los impares, en Urras. Se puede decir que, de todo el libro, lo que menos me ha gustado es el desarrollo de Urras; seguramente porque lo comparo con La Tierra, año 2012.

    Sin duda un libro imprescindible para aquellos que les interese la autogestión y no tengan miedo a conocer sus límites y debilidades. En el fondo, es una utopía ambigua.

     
  • Andrés 23:10 el 6 January, 2012 Enlace permanente | Responder
    Etiquetas: , Crítica cultural, , , ,   

    Black Mirror. La serie de las navidades. Hace unos días leímos en 5ª temporada: «Son tres capítulos que juegan con la exageración y la provocación para retratar a una sociedad adormecida  y dominada por la tecnología.». Qué exageración, pensé. Pero ese aire ciberpunk me supera, y al par de días leí el artículo de Charlie Brooker presentándola: «the dark side of our gadget adiction». Y me convenció más. La descargamos. No cometáis el error de tardar tanto como nosotros. Si aún se estilan los propósitos de año nuevo, Black Mirror es el espejo donde tenemos que mirarnos. Porque, en el 2012, se necesitan de nuevo esfuerzos en favor de las libertades civiles en internet. La caballería e infantería se atisban ya en el horizonte.

     
  • Andrés 12:53 el 2 January, 2012 Enlace permanente | Responder
    Etiquetas: Crítica cultural, ,   

    GATTACA 

    Aunque este año pude disfrutar de pocas películas y casi ninguna novela, he descubierto joyitas que merecen ser destacadas y recomendadas para este 2012. Una de ellas es GATTACA, una historia que afronta la pregunta de ¿cuáles son los efectos sociales del determinismo genético? Porque

    «If we can use genes to find out who’s biologically suited to specific tasks, and to calculate estimated life spans for every newborn, how would that reorganize our society? If, for example, we knew that the odds were against a given presidential candidate to survive a single term in office, would anyone vote for him or her? And, as British authorities have recently proposed, if we can identify the genes associated with criminal behavior, why not test every single child, and create a pre-emptive database of would-be offenders?»

    La historia gira en torno a dos personajes principales: por un lado, Vincent (Ethan Hawke), clasificado como “no-válido” para ser astronauta, debido a que su registro genético dice que tiene las condiciones para un paro cardíaco muy joven; por el otro, Jerome (Jude Law), una estrella de la natación con un perfil genético immejorable que, al sufrir un accidente de coche, queda inválido.

    A través de la relación de Vincent con su entorno, GATTACA reflexiona sobre la delgada línea que separa la terapia y el determinismo genético. Como cuando sus padres están pensando en tener un segundo hijo y el genetista les dice…

    «We want to give your child the best possible start. Believe me, we have enough imperfection built in already. Your child doesn’t need any more additional burdens. Keep in mind, this child is still you. Simply, the best, of you. You could conceive naturally a thousand times and never get such a result.»

    Y al tejer esas relaciones, los incentivos que ofrece la terapia genética construyen una sociedad cuyo principal valor es el determinismo genético. Sin duda una de las mejores películas que uno puede ver a lo largo de 2012. Altamente recomendable. Y recordad… «There is no gene for the Human Spirit».

     
  • Andrés 20:59 el 25 December, 2011 Enlace permanente | Responder
    Etiquetas: , Crítica cultural, , ,   

    Si has leído Jeniffer Gobierno, esta noticia te llevará a un mundo conocido. Si no lo has leído, no podría recomendar una mejor novela para los tiempos que corren.

     
  • Andrés 17:48 el 26 November, 2011 Enlace permanente | Responder
    Etiquetas: Crítica cultural, , ,   

    Coders at work: netscape y javascript 

    Estoy leyendo a ratos Coders at work, un libro de entrevistas a programadores inspirado en lo que hizo The Paris Review con su serie Writers at work, por la que pasaron Hemingway, Capote, Borges, …

    He empezado por aquellas que más me sugerían, por ejemplo, la de Jamie Zawinski, uno de los líderes detrás de la liberación del código de Netscape y cofundador de la fundación Mozilla; seguida por la de Brendan Eich, también cofundador de Mozilla y creador de javascript. Me ha gustado descubrir no sólo su trayectoria personal, si no el ambiente que se respiraba en Netscape en aquella época. Totalmente imprescindible como complemento el documental Code Rush:

    Al acabar la de Eich, he empezado con la de Douglas Crockford, creador de JSON y uno de los principales gurús del lenguaje. Mundialmene conocido por Javascript: the good parts y sus talleres de introducción a Javascript. El libro y la serie completa son una deliciosa joya para todos los que aspiren a saber algo del lenguaje. De entre todos los videos, por contexto, recomendaría ahora el primero, que versa sobre la historia del javascript (según sus propia interpretación):

    Estoy disfrutando enormemente del libro. No sólo me sirve para conocer más ciertos aspectos de nuestra reciente historia (la de la informática y sus empresas) si no también para de algún modo entrar en el proceso creativo de grandes programadores, cómo se enfrentan ellos a la tarea de programar. Conocer, de cara a mejorar el mío propio.

     
  • Andrés 10:39 el 1 November, 2011 Enlace permanente | Responder
    Etiquetas: , Crítica cultural, ,   

    Chega o Samaín, literalmente o fin do verán, festividade celta que supoñía o fin da temporada de  colleitas e era considerada o fin de ano celta. En Galicia, é tempo tamén de chorar ós mortos. A miña rutina hoxe é despertar cedo, conectar o RSS, ler as noticias. E chego a “Los médicos deben de recetar desde hoy por principio activo y no por marca comercial“. Así, gracias á necesidade económica -impulsada por Galicia, a comunidade autónoma que máis gasta en medicamentos por paciente- o impulso de xenéricos é unha realidade. ¿O principal beneficiado? As arcas do estado, que se aforrarán cerca de 2.000 millóns de euros. Pode que tamén a industria de xenéricos española. Recordo agora as primeiras charlas, anos atrás, cando Fran e máis eu comezamos a falar de propiedade intelectual, xenéricos, software libre e desenvolvemento. Cómo cambiou o mundo anos despois: o software libre xa non é un descoñecido para o mundo da cooperación e os xenéricos pasan a ser unha realidade. Dalgún modo tamén éstos son os meus mortos. Choro por eles e déixoos ir. Agora, toca dedicarse ós vivos.

     
    • Sergio 14:32 el 1 noviembre, 2011 Enlace permanente | Responder

      Aínda non os des por mortos… Desgraciadamente esta aparente escalada do “libre” posiblemente esté máis motivada pola falta de cartos que polo sentido filosófico de soberanía cidadá e liberdade que estas tecnoloxías teñen detrás. Así que agora que a xente empeza a coñecer estes conceptos e valoralos é un bo momento para insistir na parte filosófica, que é o que move o cambio! Así que non os deixes ir todavía, falta o golpe de gracia! ;-DDDD

    • Jesús 8:11 el 2 noviembre, 2011 Enlace permanente | Responder

      A mí lo que me parece un poquito vergonzoso es que medidas tan de sentido común como estas sólo se apliquen cuando viene una crisis. Como si ahorrar en sanidad no fuese algo que hay que hacer siempre…

      • amaneiro 22:33 el 2 noviembre, 2011 Enlace permanente | Responder

        Desde luego sí que es una vergüenza! Esperemos además que no sea una medida temporal por la crisis y la eliminen al primer repunte y presión del lobby farmacéutico…

        De todos en el post me refería a mi predisposición personal a hablar de estos temas: lo que quería transmitir es que me toca avanzar y dejar que otros “evangelicen” sobre esto. Yo estoy a otra.

    • Sak 10:24 el 7 noviembre, 2011 Enlace permanente | Responder

      Feliz novo ano celta ;)

      O software libre avanza con paso firme, e estamos probablemente nunha das épocas máis doces; tamén hai que saber desfrutala. Por exemplo os nenos galegos na escola terán ultraportátiles con linux, sexa polo aforro ou polo que sexa é un abance.

      No camiño de deixar ao grande ollo que todo o vé (Google) e aprobeitando as novas limitacións quero sair de GoogleReader, queria saber que leitor de feeds empregas ti. Cando un quere sair de grande G, repara no que nos camelaron co Don’t be evil e todo o que se deixou de facer porque xa o facía Google.

      Saúdos!

      • amaneiro 11:22 el 7 noviembre, 2011 Enlace permanente | Responder

        Boas Sak! Eu uso o clásico liferea: http://liferea.sourceforge.net/

        • Sak 14:54 el 7 noviembre, 2011 Enlace permanente | Responder

          Paréceme limitadísimo, gustoume mais o RSSOwl; pero ainda así, ningún me da a posibilidade de sincronizar entre varios equipos :(
          Saúde!

          • amaneiro 15:27 el 7 noviembre, 2011 Enlace permanente | Responder

            O que podes facer é exportar o OPML e telo nun lugar compartido (por exemplo, dropbox), pero iso non sincroniza as entradas que les.

          • fpuga 12:05 el 19 noviembre, 2011 Enlace permanente | Responder

            He decidido abandonar google reader gracias a este post. RSSOwl usa Eclipse RCP así que supongo que será superpesado.

            Para seguir los news en varios equipos he visto dos posibilidades. Liferea+Dropbox o bien Tiny Tiny RSS o incluso Liferea+Tiny Tiny.

            Y esto me lleva a una reflexión más amplia. Alguien estaría dispuesto a pagar por su soberanía digital… Contratar un VPS y proporcionar correo-e, lector de feeds, blog, tal vez sincronización de bookmarks y formación de como usarlos de mejoras de productividad …

            Una empresa que realice esto como actividad secundaria podría obtener una fuente de ingresos pequeña, pero constante sin un esfuerzo enorme. 100 usuarios a 100€/año me parece viable.

    • goretoxo 12:26 el 7 noviembre, 2011 Enlace permanente | Responder

      liferea power!! ;)

      unha dúbida: facedes “bookmark” cara a onde? a twitter? a un blog?

      • amaneiro 15:28 el 7 noviembre, 2011 Enlace permanente | Responder

        “bookmark”? refíreste onde compartir os post favoritos? Eu iso non o fago, únicamente aqueles que me gustan podo poñelos como enlace aquí mesmo no post, cun novo minipost.

  • Andrés 13:24 el 13 October, 2011 Enlace permanente | Responder
    Etiquetas: , Crítica cultural, , ,   

    Just found this online-ongoing comic by Sidney Padua created to the Ada Lovelace day in 2009. She depicts a steampunk alternative past where Charles Babagge and Ada Lovelace got to build the difference engine … to fight crime!! LOL. Here the chapters. Don’t miss this one: Lovelace and Babagge VS The economy, where they fight against the economic crisis of 1837, which has uncanny similarities to ours.

     
  • Andrés 22:07 el 3 October, 2011 Enlace permanente | Responder
    Etiquetas: , Crítica cultural,   

    «Colocar hoy quinientos millones de acciones del Banco de NCG, sin malvender a precio de saldo, no es realista. Es como poner en estos tiempos a la venta un piso y que se sepa que necesitamos el dinero en seis meses. Por eso se habla ya de descuentos por encima del 50 %.»

    Albino Prada, sobre la (mal)venta de las cajas. Léase con su contrapunto: “Loterías no sale a bolsa porque sería malvenderla“.
     
  • Andrés 14:18 el 30 September, 2011 Enlace permanente | Responder
    Etiquetas: , Crítica cultural, ,   

    No os perdáis esta experiencia de gobierno en Lower Merion, una ciudad de 60.000 habitantes a las afuera de Philly: sin alcaldes se vive mejor.

     
  • Andrés 8:18 el 29 June, 2011 Enlace permanente | Responder
    Etiquetas: Crítica cultural,   

    Los culpables de la deuda 

    En La deriva desinformativa de la deuda, José Ignacio Goirigolzarri pide a los populistas que no mezclen churras con merinas. Conviene recordar que esta crisis explota debido a un endeudamiento individual irresponsable (la crisis de impagos de hipoteca norteamerica) derivando hacia una crisis de confianza en la solvencia de los bancos. Esta situación provoca que a los deudores (y en España sabemos mucho de eso) se les exija que paguen. Francia, Alemania e Inglaterra son los banqueros de Europa y exigen devoluciones o recortes de gasto. Si a alguien hay que exigir responsabilidades es a todas las personas, empresas y gobiernos que se han endeudado más de lo que se podían permitir: las vacaciones pagadas a crédito en el corte inglés, los BMW blancos y las hipotecas a 50 años, las fuentes decorativas de los parques municipales, los polígonos industriales abandonados o las autovías que pasan por ningún lugar. Ellos son los culpables. ¿Los mercados y especuladores? Claro! Nosotros mismos.

     
    • fpuga 14:52 el 3 julio, 2011 Enlace permanente | Responder

      No estoy muy de acuerdo con parte de tu argumentación, especialmente con esta frase: endeudamiento individual irresponsablepor qué ahí también podría poner prestamistas irresponsables

      Del mismo modo que hay que exigir responsabilidades a quienes contrajeron deudas debemos exigírselas a quienes concedieron los prestamos.

      Ya desde un punto de vista más ideológico podemos valorar cosas como si la deuda adquirida por país regido por un dictador debe ser realmente asumida por el país, o como en el caso griego, que hacer cuando los resultados económicos fueron maquillados y los reguladores o no se enteraron o pasaron de todo.

      • amaneiro 21:37 el 3 julio, 2011 Enlace permanente | Responder

        Sí, tienes razón. Y tampoco podemos obviar que en realidad estamos rescatando a los bancos alemanes, ingleses y franceses. Sin embargo, ¿no te parece hipócrita decir que son “los mercados y especuladores” los que nos ha traído hasta aquí? Es el síndrome de nuevos ricos lo que ha provocado esto. Aunque ahora, las consecuencias también las paguemos los que, con la misma información, decidimos no endeudarnos.

    • psanxiao 7:45 el 6 julio, 2011 Enlace permanente | Responder

      No creo que el problema haya estado sólo en el endeudamiento. Los bancos y sobre todo las cajas en España han intentado abarcar más de lo que podían sobre todo especulando en el sector inmobiliario. La mayoría de los problemas que tienen ahora mismo son fruto de una mala gestión. Si pasa eso en cualquier empresa quiebra y punto, pero como el sistema económico actual tiene una total dependencia de los bancos y cajas no se puede permitir que estos quiebren. La prueba está en que las cajas que se han quedado en su negocio local y no han intentado especular y meterse al negocio del ladrillo están perfectamente saneadas.

      Lo que no se puede es dejar la economía en manos de los bancos y no ejercer sobre ellos más controlo y eso que el Banco de España es de los que más lo hacen, imaginaos como será el resto.

      • amaneiro 12:55 el 6 julio, 2011 Enlace permanente | Responder

        Buen punto, ¿cómo disminuimos la dependencia de los acreedores en una economía?

        Seguro que unas mínimas reglas de control y transparencia ayudan a que cada uno tenga información adecuada para tomar una decisión sobre los riesgos que tiene una u otra opción (los bancos que compraban los bonos-ninja no sabían lo que compraban!). Son necesarias. Sin embargo, no podremos evitar con todas las reglas del mundo que los bancos inviertan en algo y se equivoquen. Y con ello nos arrastren. La dirección que me gustaría ver sería la de que la banca fuese cada vez más una red distribuida (y así que se viese menos afectada por la quiebra de un nodo concreto). Así, como cualquier otra empresa, podremos dejar que los que asumen más riesgos y se equivocan quiebren, sin que nos afecte demasiado.

        Por otro lado, estoy madurando la idea de que nos debemos corresponsabilizar de nuestro dinero (y el post era un paso más en ese estado mental), que es a la economía, lo que el voto en una asamblea. Nuestras microdecisiones afectan al macroconjunto. Me interesan cada vez más bancos/fondos de inversión/etc donde tenga influencia en las decisiones y sus valores estén alineados con los míos.

    • Sergio 17:46 el 11 julio, 2011 Enlace permanente | Responder

      Se trata de buscar el concepto de ciudadanía responsable. La propiedad en nuestra sociedad implica derechos, pero nos solemos olvidar de los deberes. Si yo tengo un terreno rural tengo una responsabilidad de tenerlo limpio y cuidado para que no ponga en peligro a los que lo rodean. Con el dinero es igual. El “subcontratar” su gestión a bancos sin supervisar lo que hacen (y sin exigirles transparencia de en qué lo están invirtiendo) es lo fácil. A veces no hay tiempo, o no se prioriza esto en nuestra actividad cotidiana, como tampoco se prioriza el buscar soluciones como las que Andrés comenta. Pero eso es ser ciudadanos responsables.
      Si embargo, no todo es culpa nuestra. El sistema no nos educa para esto, al contrario. Demasiados intereses creados y desde pequeño se mama lo de ir a abrir la cuenta, comprarse coche, comprarse piso, (subcontratar nuestra alimentación, nuestra educación, nuestra identidad digital…) A veces es difícil salirse de ese círculo y cuando uno quiere salirse tiene que buscar soluciones, ser pionero, atreverse a lo que casi nadie se ha atrevido, y no todo el mundo quiere asumir eso en coste de tiempo, recursos y “esfuerzo”. FIARE o las cooperativas locales de ahorradores tipo AIS O Peto pueden ser una solución (y para algo más light sin tanta implicación personal está Triodos, que en el año 2009 fue premio al banco más sostenible por financial times… seguro que esa sostenibilidad en tiempos de ninjas tuvo que ver con que financian casi exclusivamente “economía real”).

    • amaneiro 8:32 el 12 septiembre, 2011 Enlace permanente | Responder

      Supongo que ya habréis visto los números. Se me cae la cara de vergüenza.

c
crear nuevo post
j
siguiente post/siguiente comentario
k
anterior post/anterior comentario
r
responder
e
editar
o
mostrar/ocultar comentarios
t
ir al principio
l
ir a la página de ingreso
h
mostrar/ocultar ayuda
shift + esc
cancelar