No os perdáis esta experiencia de gobierno en Lower Merion, una ciudad de 60.000 habitantes a las afuera de Philly: sin alcaldes se vive mejor.
Etiquetado: Crítica cultural RSS Mostrar/ocultar comentarios | Atajos de teclado
-
Andrés
-
Andrés
Los culpables de la deuda
En La deriva desinformativa de la deuda, José Ignacio Goirigolzarri pide a los populistas que no mezclen churras con merinas. Conviene recordar que esta crisis explota debido a un endeudamiento individual irresponsable (la crisis de impagos de hipoteca norteamerica) derivando hacia una crisis de confianza en la solvencia de los bancos. Esta situación provoca que a los deudores (y en España sabemos mucho de eso) se les exija que paguen. Francia, Alemania e Inglaterra son los banqueros de Europa y exigen devoluciones o recortes de gasto. Si a alguien hay que exigir responsabilidades es a todas las personas, empresas y gobiernos que se han endeudado más de lo que se podían permitir: las vacaciones pagadas a crédito en el corte inglés, los BMW blancos y las hipotecas a 50 años, las fuentes decorativas de los parques municipales, los polígonos industriales abandonados o las autovías que pasan por ningún lugar. Ellos son los culpables. ¿Los mercados y especuladores? Claro! Nosotros mismos.
-
amaneiro
Supongo que ya habréis visto los números. Se me cae la cara de vergüenza.
Andrés
Stories we live by: 2 fotos de novela negra
“Érase una vez ….“. Así empiezan muchos de los cuentos que leímos. Donde aprendíamos que ir sólo por el bosque era peligroso o que las mentiras sufren de efecto boomerang. Porque de algún modo, las historias dan forma a nuestra visión de la vida, el universo … y todo lo demás.
Justo hoy he recibido un enlace a un video maravilloso sobre el poder de las historias (y del peligro que supone “the single story“):
Por eso me animo a hacer esta mínima recopilación de historias que han marcado mi -limitado- entendimiento de fenómenos tan dispares como el caldo de cultivo del integrismo islámico o la apertura china al capitalismo. Son radiografías noveladas de un momento estelar de la humanidad.
- Trilogía de Argel, de Yashmina Kadra. Trilogía de relatos ambientados en la Argelia de finales de los años 80.
- Muerte de una heroína roja, de Qiu Xiaolong. Novela ambientada en China, también en los 80, durante el mandato de Den Xiaoping.
Andrés
5 blogs que descubrí en 2009
- Coming Anarchy. Blog multipersonal que habla de conflictos, guerras, geopolítica, poder, etc. A raíz de él he descubierto muchísimas referencias nuevas e interesantes en las últimas semanas.
- Mercè Molist. Periodista centrada en internet y los ciberderechos. En cada uno de sus post se puede oler el peso de la experiencia.
- Paul Graham. Paul es un Venture Capitalist en Sillicon Valley, ensayista y uno de los pioneros de internet. Escribe principalmente sobre el mundo de la tecnología y los negocios.
- Píldoras de Historia Informática. Un blog que pretende contar a trocitos anécdotas, productos o empresas que tuvieron un impacto -o no- en la historia de la informática tal y como hoy la conocemos.
- Max Barry. Escritor de ciencia ficción. Su ironía me arranca carcajadas!
El nexo común de todos ellos es la sinceridad. Hablan desde lo que les importa de verdad, sin cancamusa, relatando lecciones aprendidas, curiosidades o notas al pie, casi nunca predicciones. Me encantan.
Andrés
Novelas para reflexionar sobre los límites del capitalismo
Que soy un eclético no lo oculto. Pero es que me encanta poder encontrar razonamientos complejos a través de historias. A través de lo popular (lo pulp – si viene de la literatura, o lo pop si de la música), de las historias construimos nuestros sueños y nuestros miedos. ¿Por qué tendríamos que olvidarnos de narrar cuando hablamos de negocios o de política? De hecho en eso consisten tanto uno como otro: contar historias, construir sentido .. y ejecutarlo, claro
Lo que ahora listo son un par de novelitas con las que he disfrutado muchísimo. Ambas son una gozada. De lectura obligada para antiglobis y neocons.
- Leyes de mercado, de Richard Morgan.
Es la historia de Chris Faulkner: un joven ejecutivo recién llegado a una gran multinacional. Se gana la vida invirtiendo en conflictos (“que vivan las guerras pequeñas” es el slógan de su sección): vendiendo armas/tecnología/etc a unos o a otros según sea mejor para la cuenta de resultados de su empresa.
A lo largo del libro Chris oscila los 2 polos que lo definen: su mujer, Carla (cuyo padre es escritor anti-sistema y con tendencia socialista) y su compañero de trabajo Mike (un ejecutivo agresivo y totalmente convencido de que la única manera de funcionar es el sistema que se dibuja en el libro).
- Jennifer Gobierno, de Max Barry.
El argumento principal reside en la campaña de márketing del último producto estrella de Nike. Dos ejecutivos de la empresa -buenos conocedores de la ley de oferta y demanda- sacan al mercado existencias limitadas de sus zapatillas y contratan a francotiradores para que maten a los primeros compradores: “eso generará expectación sobre el producto”, dicen.
A partir de aquí, una policía a sueldo del gobierno investigará el caso con los pocos recursos de los que dispone la policía (que “no actúa si no hay un presupuesto y un cliente que lo pague”).
Andrés
Q, AlGore, internet e a imprenta
Ás veces caemos na tentación de crer que todo existe a partir de nós. E falamos da radicalidade das novas propostas. O software libre e o acceso libre á información como summun da historia universal. O fin da historia. Pero realmente non coñecemos a historia. E estamos moi equivocados.
No século XVI, a revolución luterana levou a un cisma na iglesia católica que finalmente conduciu á súa separación en dúas. As razóns desta separación pódense resumir en “a rei morto rei posto“, “el rey ha muerto! viva el rey!” ou que “hai que cambiar todo para que nada varíe”.
Mais -para min- o realmente interesante dese período convulso son dous feitos: o papel da imprenta nesa revolución e que…
…en estos 30 años, desde 1525 (inicio de la guerra de los campesinos) a 1555 (paz de Augusta entre protestantes y católicos), se experimentaron prácticamente todas los caminos de la transformación social. (ver entrevista completa ós autores da novela).
Deixando de lado esta segunda faceta da historia imos falar hoxe do papel dese instrumento maravilloso: a imprenta. A súa invención algúns anos antes tivo moito que ver neste proceso de cambio da sociedade. Permitiu non só aumentar a tirada de libros copiados (que antes facían os monxes-copistas) e a creación de octavillas, trípticos e información en xeral para ser distribuida con facilidade. Senón que tamén desplazou o centro do poder da información ós copistas con imprenta, editores, etc. Un número heteroxéneo e maior de persoas. Nada que ver coa homoxeneidade da iglesia.
A revolución consistiu en desplazar o centro de poder do control da información. Da iglesia ós editores. Do control centralizado ó descentralizado. Esto provocou certos cambios na sociedade, porque a tecnoloxía non é boa nin mala, pero tampouco neutra.
Pensando no papel da imprenta (e nas súas similitudes co cambio de paradigma da internet actual) estaba cando achei a entrevista de Al Gore (yo fui el próximo presidente de Estados Unidos), e todo me quedou claro. Di Al Gore:
¿Conoce la obra de Jürgen Habermas? Un hombre muy sabio. Sostiene que el foro público se ha transformado. Las bases de la moderna democracia fueron creadas durante la Ilustración y se basan en el dominio de la razón. La Ilustración, en sí misma, es un producto del nuevo sistema de información que nació de la aparición de la imprenta, porque otorgó a cada individuo la capacidad de sumarse a la conversación pública; permitió a la gente utilizar el conocimiento para mediar entre riqueza y poder, rompiendo la estructura feudal que se había construido en torno al monopolio de la información que ostentaba la Iglesia medieval.
Ahora, la meritocracia de las ideas que la Ilustración creó por medio de la palabra impresa ha sido sobrepasada por una nueva revolución. Gutenberg llegó hace 500 años. Hace 50 años llegó la televisión como la fuerza dominante. Esto supuso una regresión a los monasterios medievales, porque la fuente de los mensajes quedó en manos de muy pocos. Ahora, el individuo ya no puede intervenir en la conversación por encima de los medios de comunicación dominantes.
Pero Internet está empezando a desafiar a la televisión, aunque no tiene la capacidad de distribuir instantáneamente y en todas direcciones las imágenes televisadas, esta cualidad casi hipnótica de la televisión, la que le proporciona este atractivo masivo. Internet representa para mí la esperanza de recrear la conversación de la democracia.
Dende esta óptica podedes ler a novela Q, de Luther Blissett. Comprender o fenómeno luterano e o que supuxo a imprenta neses días convulsos axudaranos a entender tamén a situación actual con relación a internet.
Andrés
Novela negra, guerra fría e comprensión da realidade
Os anos comprendidos entre finais dos oitenta e principio dos noventa foron moi convulsos no eido político. A caída do muro de Berlín, os sucesos da plaza de Tian’anmen, a perestroika, … en definitiva, a culminación da guerra fría. Neses anos -e debido á caída da URSS- moitos países se enfrontaron ó proceso de transición dun sistema de base comunista a outro de fundamentos capitalistas.
Nesa dura transición están ambientadas estas dúas novelas: Muerte de una heroína roja e Trilogía de Argel, da editorial Almuzara. Parte de guerra que alumea un rincón oscuro da historia. Que nos fai comprender un pouco mellor a realidade actual.
En Muerte de una heroína roja, o fío condutor é a investigación da morte de Guan «Hong Ying», unha traballadora modelo de rango nacional. De xeito transversal móstrase as reformas que desexa introducir Deng Xiaoping na China dos 90 e cómo iso afecta á sociedade. As reformas do xigante tranquilo. Os pequenos pasos que noquean a 1.300 millóns de habitantes.
Así mesmo, en Trilogía de Argel, podemos introducirnos na convulsa Arxelia de principios dos noventa. É máis dura esta novela que a anterior. Máis violencia física. Mais será cousa dos lugares, da xeografía. Da resolución dos conflitos. Nesta, ademáis -ou por conseguinte- podemos tamén coñecer de primeira man a creación das guerrillas integristas: os seus eixos internos e condicións de supervivencia.
Recordo agora unha frase da curtametraxe matadero:
Non move a fé as montañas que levanta a fame
fpuga 14:52 el 3 julio, 2011 Enlace permanente |
No estoy muy de acuerdo con parte de tu argumentación, especialmente con esta frase: endeudamiento individual irresponsablepor qué ahí también podría poner prestamistas irresponsables
Del mismo modo que hay que exigir responsabilidades a quienes contrajeron deudas debemos exigírselas a quienes concedieron los prestamos.
Ya desde un punto de vista más ideológico podemos valorar cosas como si la deuda adquirida por país regido por un dictador debe ser realmente asumida por el país, o como en el caso griego, que hacer cuando los resultados económicos fueron maquillados y los reguladores o no se enteraron o pasaron de todo.
amaneiro 21:37 el 3 julio, 2011 Enlace permanente |
Sí, tienes razón. Y tampoco podemos obviar que en realidad estamos rescatando a los bancos alemanes, ingleses y franceses. Sin embargo, ¿no te parece hipócrita decir que son “los mercados y especuladores” los que nos ha traído hasta aquí? Es el síndrome de nuevos ricos lo que ha provocado esto. Aunque ahora, las consecuencias también las paguemos los que, con la misma información, decidimos no endeudarnos.
psanxiao 7:45 el 6 julio, 2011 Enlace permanente |
No creo que el problema haya estado sólo en el endeudamiento. Los bancos y sobre todo las cajas en España han intentado abarcar más de lo que podían sobre todo especulando en el sector inmobiliario. La mayoría de los problemas que tienen ahora mismo son fruto de una mala gestión. Si pasa eso en cualquier empresa quiebra y punto, pero como el sistema económico actual tiene una total dependencia de los bancos y cajas no se puede permitir que estos quiebren. La prueba está en que las cajas que se han quedado en su negocio local y no han intentado especular y meterse al negocio del ladrillo están perfectamente saneadas.
Lo que no se puede es dejar la economía en manos de los bancos y no ejercer sobre ellos más controlo y eso que el Banco de España es de los que más lo hacen, imaginaos como será el resto.
amaneiro 12:55 el 6 julio, 2011 Enlace permanente |
Buen punto, ¿cómo disminuimos la dependencia de los acreedores en una economía?
Seguro que unas mínimas reglas de control y transparencia ayudan a que cada uno tenga información adecuada para tomar una decisión sobre los riesgos que tiene una u otra opción (los bancos que compraban los bonos-ninja no sabían lo que compraban!). Son necesarias. Sin embargo, no podremos evitar con todas las reglas del mundo que los bancos inviertan en algo y se equivoquen. Y con ello nos arrastren. La dirección que me gustaría ver sería la de que la banca fuese cada vez más una red distribuida (y así que se viese menos afectada por la quiebra de un nodo concreto). Así, como cualquier otra empresa, podremos dejar que los que asumen más riesgos y se equivocan quiebren, sin que nos afecte demasiado.
Por otro lado, estoy madurando la idea de que nos debemos corresponsabilizar de nuestro dinero (y el post era un paso más en ese estado mental), que es a la economía, lo que el voto en una asamblea. Nuestras microdecisiones afectan al macroconjunto. Me interesan cada vez más bancos/fondos de inversión/etc donde tenga influencia en las decisiones y sus valores estén alineados con los míos.
Sergio 17:46 el 11 julio, 2011 Enlace permanente |
Se trata de buscar el concepto de ciudadanía responsable. La propiedad en nuestra sociedad implica derechos, pero nos solemos olvidar de los deberes. Si yo tengo un terreno rural tengo una responsabilidad de tenerlo limpio y cuidado para que no ponga en peligro a los que lo rodean. Con el dinero es igual. El “subcontratar” su gestión a bancos sin supervisar lo que hacen (y sin exigirles transparencia de en qué lo están invirtiendo) es lo fácil. A veces no hay tiempo, o no se prioriza esto en nuestra actividad cotidiana, como tampoco se prioriza el buscar soluciones como las que Andrés comenta. Pero eso es ser ciudadanos responsables.
Si embargo, no todo es culpa nuestra. El sistema no nos educa para esto, al contrario. Demasiados intereses creados y desde pequeño se mama lo de ir a abrir la cuenta, comprarse coche, comprarse piso, (subcontratar nuestra alimentación, nuestra educación, nuestra identidad digital…) A veces es difícil salirse de ese círculo y cuando uno quiere salirse tiene que buscar soluciones, ser pionero, atreverse a lo que casi nadie se ha atrevido, y no todo el mundo quiere asumir eso en coste de tiempo, recursos y “esfuerzo”. FIARE o las cooperativas locales de ahorradores tipo AIS O Peto pueden ser una solución (y para algo más light sin tanta implicación personal está Triodos, que en el año 2009 fue premio al banco más sostenible por financial times… seguro que esa sostenibilidad en tiempos de ninjas tuvo que ver con que financian casi exclusivamente “economía real”).